12-03-16

Zaterdag

Voilà, het zit erop.

Vandaag even rondslenteren op de artisanale markt van Lomé met Sylvia(een vlaamse die hier ook een weeshuis leidt) en vanavond de vlieger op.

Bedankt allemaal voor het volgen van onze blog en tot gauw!wink

 

x Paul, Frans, Sas en Carin

 

Ps : Bekijk zeker nog onze laatst geplaatste foto's in album (met ambulance)

11-03-16

Vrijdag

Om 6 uur staan we reeds paraat vermits ons gevraagd werd om nog 2 kindjes te opereren.innocent

Uiteindelijk zijn het er zelfs 3 geworden!

Ondertussen had Carin haar handen vol met "les pansements" van de reeds geopereerden die langskwamen.sealed

Als afscheid openden we onze lingerie en bijouteriewinkel.

Met een bende joelende vroedvrouwen zorgkundigen tot gevolg.

Volgens  Dokter Edem " le syndrome de la mission humanitaire Belge!"

Voor ons vertrek namen we nog afscheid met de gebruikelijke fotosessie.

Als bedankje kregen we een panje met het nieuwe  SOS motiefje.

Na een rit van 7 uur kwamen we in het donker aan in Lomé.

En nu kruipen we ons bed in, slaapwel!

Donderdag

We beginnen zoals gepland aan een splenectomie (wegname van de milt).

Een jonge algemene chirurg van het universitaire ziekenhuis van Kara komt mee assisteren.

Het is zowiezo precisiewerk en zeker omdat er een enorme cyste aan vast zit.

Na 4 uur zorgvuldig vrijmaken wordt er een enorme cyste van 7,800kg (= een Belgische drieling of een Afrikaanse vierling) uitgehaald.

De patiënt had deze aandoening sinds 1993 maar besloot om tot nu toe op ons te wachten.

Nadien voelde de patiënt zich leeg en stond nogal wankel op zijn benen vermoedelijk omdat hij zijn nieuw zwaartepunt nog moest weten te vinden.

Met enige twijfel, door de vermoeidheid, trekken we er 's avonds op uit, de eerste en de laatste keer want morgen vertrekken we richting Lomé.

Te laat maar met een fijn gevoel gaan we een korte nacht tegemoet.

 

 

 

 

09-03-16

Nieuws !!!Wifi is er weer ;-) ;-)

Dag blogvrienden

Hier zijn we dan terug…

Na een paar dagen van afwezigheid proberen we jullie snel op de hoogte te brengen van onze activiteiten in ons Afrikaans(Togolese)dorp.

De Wifi is hier wispelturig ! Voordat ons bericht geschreven is , valt heel de boel weer uit , frustrerend , zeker na een lange werkdag als je enkel nog naar je bed verlangt.

Maar we laten ons niet kennen ! De aanhouder wint!

170 mensen kwamen op consultatie om hopelijk geopereerd te worden. Daarna volgde er een screening van onze Togolese dokters , uiteindelijk bleven er nog een 60-tal gelukkigen over.

Zelfs dit aantal is niet haalbaar maar we proberen uiteraard zoveel mogelijk mensen te helpen.

Maandagmorgen zijn we er vroeg ingevlogen en hebben doorgewerkt tot 22uur met een korte middagpauze.

Onze 4 nieuwe monitors ( zie foto) voor de “salle de réveil” worden continu gebruikt

Het moet gezegd worden , onze Afrikaanse verpleegkundigen en medische staf zijn verdomd snel van begrip, leergierig en zeer professioneel.

Ook de werksfeer is TOP !

Geen gemopper , geen geklaag! Integendeel , de rust zelve met wat muziek en ongelooflijk veel humor

Ook Dr Leyman is helemaal zen

Gelukkig worden we hier door onze” Mamans “zeer goed verzorgd J

Na een portie koude frieten(wegens het late werken ) en taaie kip (poulet bicyclette) kruipen we snel onder ons muskietennet.

 

Dinsdag

We krijgen er niet genoeg van … liesbreuken à volonté ‘

De ene al wat moelijker dan de andere maar alles verloopt perfect.

Een team dat goed op mekaar afgestemd is.

Wanneer we tussendoor een kijkje nemen op de neonatologie doet het ons deugd dat de couveuses goed gebruikt worden.

Gisteren hebben we voorzichtig aangebracht om ’s avonds een lichte maaltijd te voorzien (veel groenten en vers fruit) dit om onze spijsvertering geen geweld aan te doen.

’s Avonds wacht ons een heerlijke koude schotel en een stevige portie vers fruit (ananas en mango), de vitamientjes zijn welkom.

 

 

Woensdag.

Vanmorgen ook bergen vers fruit, een leuke afwisseling met het stokbrood en la vache qui rit.

Sas heeft 2 nachten op rij goed geslapen en dat zullen we geweten hebben, ze is 1 brok energie!

Carin heeft dan ook als een “echte maman” over haar gewaakt (ziektekiemen zijn zo goed als verdwenen).

Frans moeten we af en toe intomen (spraakwaterval) zodat Dokter Leyman zen blijft.

Hoe zalig kan het zijn om te opereren met op de achtergrond een haan die kraait en de kippen die kakelen.

 

 

Donderdag

We beginnen er weer vroeg aan en werken tot 14 u aan één stuk door.

In de voormiddag worden de kindjes geopereerd.

Zo rustig en stil als die zijn , van het prikken van het infuus tot het ontwaken in de “salle de réveil”.

Ook de volwassenen stellen hier geen problemen bij het ontwaken, ze blijven rustig en hebben een hoge pijngrens!

Bij ons middagmaal vernemen we dat onze Frans terug moet verhuizen want de directrice komt op bezoek. Gelukkig voor Frans is de airco gerepareerd.

Het namiddagprogramma loopt op wieltjes.

Vandaag is het operatieprogramma afgewerkt zoals gepland.

We hebben weer pittig doorgewerkt!

Hopelijk kunnen we nu, na een lekkere koude groenteschotel , onze blog aanvullen.

Morgen ….onze laatste dag!

We gaan het voltallig personeel van het ziekenhuis op een ontbijt trakteren en nadien beginnen we aan een grote operatie : miltwegname.

Het zal een rollercoaster van emoties worden bij het afscheid, dat weten we nu al.

Tot snel !

Bonsoir.

 

 

 

 

06-03-16

Zondag 6 maart Dapaong

Na een voortreffelijke nacht, hebben de lokale SOS verantwoordelijken een goedgevuld programma voorzien.

We starten met een rit naar 1 van de familie versterkende programma's in het armste gedeelte van Togo (in the middle of nowhere). Mensen leven hier op een primitieve, traditionele manier. De lemen hutten zijn her en der verspreid over de savanne.

Een statige, knap geklede, oude man (le chef du village) en een groot ontvangstcomité verwelkomen ons zeer hartelijk.

De medische post die we bezoeken, is nog maar 4 maanden geleden opgestart en wordt continu bemand door 3 medisch geschoolden (een verpleger, een vroedvrouw en een zorgkundige).

Met de weinige middelen die ze hebben, verrichten ze hier bewonderenswaardig werk.  RESPECT!

Hier gebeuren bevallingen, consultaties, vaccinaties, kleine traumatologie, ...... .

Ons Sas heeft met haar fototoestel een magnetische aantrekkingskracht op de kleine Afrikaanse medemens ... .

We stellen meerdere doelgerichte vragen te stellen en krijgt hierop zeer concrete antwoorden. Heel confronterend te horen hoe je hier als eerstelijns hulpverlener moet werken. De ontgoocheling en frustratie om patiënten te verliezen komt hier even hard als bij ons ervaren

Als eerbetoon mogen we alle 4 een boompje planten!

Hierna bezoeken we een collège (1ste,2de en 3de middelbaar).  Deze openluchtschool ligt in het midden van de savanne. We zijn onderhand middag en de thermometer duidt 40 °C aan. Geen nood aan een extra truitje of een muts.

Als laatste stuk van het programma bezoeken we het enige kinderziekenhuis in de stad. Dit centrum wordt al jaren succesvol gerund door Franse zusters. Via de "réanimation" waar minstens een twintigtal ernstig zieke kinderen ligt, gaat het naar de "malnutrition". Daar zien we een tweeling ; het blijken een zus en haar twee jaar oudere, chronisch ondervoede broer. Hij heeft een ernstige groeiachterstand ... . Via de hospitalisatie-afdeling gaat het naar de neonatologie. Hier is de levensvatbare grens 1 kg of een zwangerschapsduur van tenminste 7 maand. Voor wie dit weinig zegt : bij ons ligt de grens op 25 weken zwngerschapsduur.... .

Na een rijkelijke couscous met pintade (= parelhoen), gaat het met een rotvaart terug naar Kara, deze keer met airco. Heerlijk !

Na een heerlijke douche, een fris drankje (of vers koffietje) op het buitenterras en een sessie "hoe krijg ik die verdomde foto's op de blog", is het weer tijd voor een overheerlijk avondmaal.

 

 

 

 

 

 

05-03-16

Zaterdag 5 maart

Na het ontbijt vliegen we er nog even in om nog 2 kindjes te opereren, een liesbreuk en een navelbreuk.

We moeten ons haasten om na het middagmaal onze zak te pakken om een nacht te gaan doorbrengen in het sos kinderdorp van Dapaong. Na een hobbelige en zeer warme rit (40°) van 3 uur in een autobusje zonder airco waar ons drinkwater warmer wordt dan ons dagelijks douchewater komen we uitgewaaid aan. Afrikaanse airco is rijden met de ramen open.cry

 

TOGO VERVOLG  5 MAART 2016 043.JPGOf gewoon op het dak het land doorkruisen!smile

 

 

 

 

TOGO VERVOLG  5 MAART 2016 148.JPGEn nu gaan wij slapen, we zijn stikkapot, de dames hokken voor de verandering weer samen.  Tot de volgende.tongue-out

FOTO équipe

Missie Togo 2016 482.JPG

Vrijdag maandag

Vrijdag 4 maart:

Veel goede voornemens maar weinig doorzettingsvermogen om toch dat uurtje vroeger op te staan om van de “heerlijk frisse” ochtendzon te genieten met een tasje verse koffie op het bordes.

Voor de ingewijden: dubbel genieten!

Gelukkig wordt onze dagindeling via Whatsapp vlotjes gecoacht door onze” verantwoordelijke” reisleidster die zich intussen  ontpopte tot een ware slavendrijfster.  DANK U KIM NIEMANS! J Vandaag startte de dag meteen heftig met een maagingreep waarbij een maagtumor werd verwijderd.  Een hele onderneming voor het hele team vooral omdat de lichaamsbouw van de patiënt in niets moest onderdoen voor die van de gemiddelde Belg.

Ook nu blijkt de kwaliteit van het lokale team zo te zijn gegroeid dat deze ingrepen echt wel mogelijk zijn.

En dan … liesbreuken .   Deze keer worden de patiënten door Michel en Athanase  geopereerd onder het alziend oog van Professor Leyman J

Na een zeer geslaagde dag vol enthousiasme, vaten humor , veel Afrikaanse muziek (Saskia kan eindelijk, na een spoedcursus van Patrick,  een bluetooth connectie maken) en de fantastisch goede postoperatieve  zorg van ons Carin zijn we nu een hecht team.

Deze avond hebben we jullie eindelijk kunnen verwelkomen op onze blog en kan ons spoor gevolgd worden.

Bonsoir tout le monde!

Morgen vertrekken we op missie naar  Dapaong (grens Burkina Faso).

Mogelijks geen internet.

Wordt vervolgd…

 

04-03-16

2de vervolg

Donderdag 3 maart:

Het wordt een gewoonte opstaan om 6 uur.

Bij aankomst in de "salle de réveil" wacht er ons een delegatie van personeel op vermits ze onze belofte niet vergeten zijn.  Onze brillenwinkel meegebracht vanuit België doet het fantastisch.  Op een hik en een flik zijn we uitverkocht.cool Dus hou jullie leesbrilletjes bij!

Het is een waanzinnig gevoel hoe dankbaar, geduldig en warm deze mensen zijn ondanks het ontbreken van enige luxe .

Op het programma van vandaag staan meerdere open liesbreuken à l'africaine (gigantische)

Door nog een bijkomende urgentie (vaginale scheur na bevalling) wordt het uiteindelijk een dikke 12-uren dag.sealed

Na 4 dagen eindelijk 3 minuten wifi die onmiddellijk gemonopoliseerd werden door Sas.yell

We kruipen te laat in ons bed om toch nog even van mekaars gezelschap te genieten.

 

 

 

vervolg

Woensdag 2 maart:

De ochtendstond heeft goud in de mond, bij ons liepen er reuze grote rode mieren in het rond.

Douchen met koud water daar word je snel wakker van.

Na een vroeg ontbijt stappen we door het kinderdorp richting ziekenhuis waar de kinderen uitgelaten op ons toegelopen komen.

De eerste werkdag is wat onwennig.  Nieuwe mensen ontmoeten, andere gewoonten leren kennen... het is allemaal wat onwezenlijk.

Het doet ons deugd om te zien dat 10 jaar missie zeker zijn vruchten heeft afgeworpen.

Tegen 20 uur kuisen we ons schup af.

Een heerlijke koude schotel staat op ons te wachten.

Vermits de airco van Sas niet hersteld iscry verhuist Sas naar de kamer van Frans. Frans op zijn beurt wordt verbannen naar de Vip kamer.

Gelukkig slaapt  ze nu eens door, wij allemaal blij!wink

 

 

vrijdag 4 maart

Even een update van de week vermits we nu pas enige connectie hebben.

Dinsdag 1 maart: na een autorit van een kleine 7 uur met ontzettend veel invloeden worden we warm onthaald in Kara.

Ook al is het lang geleden dat we gegeten hebben, beginnen we toch ijverig en positief maar vooral uitgeput al het medische materiaal een plaats te geven.

Tegen de late avond heeft maman Germaine voor ons gekookt: een pikante kipschotel met rijst.

Moe maar voldaan kruipen we ons bed in maar niet voor lang.  Dokter Leyman was zo vriendelijk om onze muskietnetten aan het plafond te installeren.  Hiervoor moest hij acrobatische toeren uithalen, met als gevolg: het bed van Carin is doorgezakt.  Dit wordt opgelost met een stapel boeken maar echt comfortabel is het niet.

Jammer genoeg geeft nadien de airco van Sas de brui eraan.  Slapen met 34° graden blijkt onmogelijk.(voor Sas dan toch)smile

Dus Sas weer mee op de kamer van Carin.  Gieren van het lachen want ondanks de vermoeidheid verplaatsen we midden in de nacht de matras en hangen we het muskietennet nogmaals aan het plafond. Slaap zacht.

 

29-02-16

Foto's missie in album met afbeelding ambulance

Na vele pogingen om één foto op de blog te zetten hebben we een nieuw album met ludiek beeld aangemaakt .

Slaap lekker iedereen !!

Aangekomen in Lomé!

Beste bloggers 

Hier zijn we dan.

Vanmorgen vroeg uit de veren voor het grote avontuur.

Na een lange maar zeer aangename vlucht met tussenstop in Accra(Ghana) en met lichte vertraging veilig aangekomen in Lomé.

Uit het vliegtuig komende worden we overvallen door de vochtige warmte.

Na de "nodige" chaotische controles, zelfs temperatuur controle, worden we dan toch nog even langs de douane gestuurd.

Door Dr. Leyman zijn geduldige en adequate wink optreden was dit "a peace of cake".

Na een lekker pikant cry vispannetje en een vermoeiende maar zeer geslaagde dag kruipen we nu lekker onder de wol.  Gelukkig een bak airco boven ons hoofd.

 

Warme vochtige groetjes van ons allemaal

 

 

 

 

 

26-02-16

Nog 3 nachtjes slapen...

De valiezen zijn bijna ingeladen.

De spanning stijgt !!

Wordt vervolgd...

Carin , Sas , Dr Debreuck en Dr Leyman

15-05-14

Donderdag 15 mei

Laatste blog De laatste dag is aangebroken, tijd voor het oplijsten van onze verworven weetjes. Wist je dat: -Annie de beste onderhandelaarster ter wereld is -de mensen hier vroeger 450km naar Lomé moesten rijden voor een audiogram en dat Gilles dat nu hier in Kara kan doen -ze hier vanaf 12u 's middags al 'bonsoir' zeggen -we hier de hele missie gewerkt hebben met een gesteriliseerde suikerpot uit de keuken van maman, dat die de laatste dag kapot is gevallen en dat Annie daarom heel verdrietig is -Klaartje een enorme passie heeft voor haar vak en die met oneindig geduld op iedereen kan overbrengen -pâtes met sauce ademé niet ons lievelingsgerecht is -Edem hier een gigantisch fibroom heeft uitgehaald bij een zwangere en dat hij nog maar de 2e in Togo is die dat ooit heeft gedaan. -Kim hier voor zowat elke vraag of klus iemand kent of een Togolees telefoonnummer of bij de hand heeft -de mensen hier tot grote ergernis van de ORL-ers allemaal in hun oor krabben met een vers geplukte kippenveer -Patrick nu toch al zo gedrild is dat hij bij de césariennes het infuus en de blaassonde op voorhand gaat plaatsen -Stromae ook bekend is in Togo -Sari nu ook SOS-maman kan zijn met haar jurkje met SOS-print -Joost liever met de loodgieters gaat helpen dan met de vrouwen gaat shoppen -er een kakkerlak verstopt zit onder de emmer in Kim haar badkamer -Chris met gemak op z'n eentje het hele dorp aan het dansen en basketten krijgt -je hier als je ziek bent rijstpap en streeltjes van maman Josée krijgt -Chris de distillator geoptimaliseerd heeft met buizen van een oud bed en een oude vuilbak -Joost soms vindt dat hij het operatieveld beter ziet als de electriciteit uit is gevallen -Sari hier al 2 weken suppo's steekt bij volwassenen en de laatste dag ontdekt dat hier perfusalgan in de apotheek ligt -Joseph nu helemaal zelfstandig een oor kan uitkuisen -Togolese appelen smaken naar meloen -'si dieu le veut' wij hier allemaal nog een keertje terugkomen!

14-05-14

Woensdag 14 mei

De nabespreking met de directie verliep volgens de blijkbaar gebruikelijke rituelen, de speeches met dankwoorden over en weer wisselden elkaar in traag tempo af. We hebben het constructief gehouden. Het afscheid verloopt welgemeend hartelijk met relatief weinig vochtverlies, we kunnen na nog wat fotoshoots redelijk op tijd vertrekken naar Lomé, de hoofdstad. De reis verloopt voor ons vlotjes, hetgeen niet gezegd kan worden van de vele dozijnen gecrashte vrachtwagens langs de weg. Wat een puinhoop. In Lomé aangekomen in het SOS dorp maken we ons snel klaar voor een toeristisch bezoekje. De Voodoo markt. Bij aankomst worden we overdonderd door de geur van rottend vlees. Koppen van apen, honden, ratten, vogel kadavers half opgezet... Gezien we verplicht worden inkom te betalen plus een behoorlijk bedrag voor elke foto zien we af van het verdere bezoek. Bewijs geleverd, ook deze kwakzalvers zijn echte oplichters... We hebben ons dan maar eventjes op het strand geïnstalleerd en genoten van de zonsondergang en een lokale verfrissing. Terug naar op onze verblijfplaats in het SOS kinderdorp van Lomé worden we aangenaam verrast, niet door de drie Zweedse Tarzans die ons vervoegden voor de reparatie van de waterzuivering maar door een bak met echte Vlaamse frieten met mayonaise. De Bulgaarse technisch opzichter tovert nog enkele behoorlijke bordelaise druivensap op tafel. Wat een feest. We kunnen met een zalig voldaan gevoel gaan slapen.

13-05-14

Dinsdag 13 mei

Na het laatste educatieve ochtendmoment over acute otitis media op naar het OK... en de consultatie alwaar opnieuw allerlei schitterende chirurgische indicaties zich aanbieden (otoscleroses, schildklieren groot - groter - grootst, FESS kandidaten, etc. etc). Op het OK echter al een druk programma voor vandaag: 4 kindjes (uit het SOS dorp en de school) en een neusoperatie. En daarna heeft Edem nog een ingewikkeld geval op het programma staan, een reuzefibroom bij een 3 maand zwangere patiënte. Toch liever nog doen nu de Belgische anesthesist standby kan zijn. Het is zeer frustrerend om op deze laatste dag nog chirurgie voor tenminste een week te moeten afwimpelen. Er wordt door enkele patiënten gesmeekt om vandaag nog geopereerd te worden. Het programma zit echter vol. Vol is hier niet vol en op de valreep zien we nog een kind dat we nog op het programma kunnen zetten en opereren, dolgelukkige ouders... omhelzingen en alle goeds van 'Dieu' toegewenst. Joost signeerde zelfs nog een bijbel... het moet niet gekker worden. Als iedereen maar gelukkig is. De kist krijgt nog een laatste afscheidsgroet. De electieve chirurgische kandidaten wachten rustig af totdat de heer het wil en radio Kara de volgende aankondiging zal doen van de komst van L'Equipe Belge d'ORL naar Togo. Tussendoor volgt nog een bezoekje aan de school met uitgebreide rondleiding door Monsieur Marc, van wie we ook de dochter geopereerd hebben.Twee zakjes ballonnen zorgen voor een nooit geziene joelende menigte kinderen. Cadeautjes over en weer van in en buiten het SOS-dorp. De dankbaarheid van deze mensen die gelukkig zijn, maar niets hebben dan elkaar en de zon die hier meestal schijnt is grandioos en zal er wellicht voor zorgen dat we hier ooit weer zullen staan...

12-05-14

Maandag 12 mei

De dag begint geweldig met een dankbare operatie van een derde kieuwboogfistel. Nadien gaan we snel eventjes iets eten... Madamme José laat ons haar lievelingseten proeven. Pâtes met groene saus, Kim had ons hier al voor gewaarschuwd... We doen ons best maar dit is toch de eerste keer hier dat het slikken moeilijk gaat. En maman José was nog zo enthousiast. We verlangen naar een dikke steak met frietjes en mayonaise. Met een zware maag beginnen we aan de tweede ooroperatie, deze keer mét Annie. Vlotter dan vlot, dus vanavond is er tijd om toch die steak te gaan zoeken. Roekeloze zielen als we zijn nemen we tegen het advies van de locals in toch de motortaxi naar een restaurant waar men frietjes en steak serveert. We schuiven vol verlangen aan. De serveuse geeft kaart en merkt op dat de frietjes uitverkocht zijn, maar de steak is verrukkelijk. Met de motortaxi naar huis, nog steeds 30 graden, Afrika kan heerlijk zijn...

11-05-14

Zondag 11 mei

Vandaag eindelijk een rustdag. Bob Marly wordt blijkbaar in een groot deel van de wereld gevierd, ook hier wordt de god van de ska geëerd met een nationale feestdag. Wij hebben ons steentje bijgedragen en een ode gebracht aan Bob in één van zijn vele "kerken", de boîte waar we tot de vroege uurtjes gevierd hebben. God is a DJ en Patrick, onze locale anesthesist, blijkt toch te kunnen dansen ondanks zijn vele kilo's wegende toogzweer. Vandaag op het programma een trip naar de Tambermannen (Katoummaka) Unesco wereld erfgoed. Daar treffen we geweldige Afrikaanse kasteeltjes aan met een bevallingskamer avant la lettre incluis, goedgekeurd door Klaartje. Nog een bezoekje aan de sprookjesboom annex boomhut en we keren via de lokale douanepost weer terug naar de wereld van nu, weliswaar in Afrika. Terug aangekomen in Kara worden Annie en Klaartje van kop tot teen opgemeten door de couturière om van de op de markt gekozen stofjes een nieuw tenueke te maken. We werden vanavond ook uitgenodigd om bij de familie Aledji te komen eten. We helpen de familie eventjes fufu stampen maar echt lang houden wij dit niet vol. De maaltijd smaakte, ze hadden dan ook hun best gedaan om de saus niet te pikant (?) te maken. Het vuur in onze mond werd geblust met een kunstzinnig gesneden ananas. De kinderen zagen we de hele avond niet, want alleen de gasten worden bij de pater familias aan tafel verwacht. Na een dankspeech van tenminste 20 minuten verlaten we het gezin. Op onze basis aangekomen werken we nog enkele uurtjes aan de laatste voordrachten die we hier elke ochtend om 7 uur geven.

10-05-14

Zaterdag 10 mei

Gelukkig kan hier op zaterdag gewoon geopereerd worden... Mag hier van de vakbond wel voor electieve chirurgie... Terwijl Klaartje de eerste videoendoscopische sinusoperatie uitvoert (fungusbal) worden er nog eventjes 10 oorstoppen verwijderd. De eerste draadjes worden verwijderd en de wonden blijken goed genezen te zijn. De audiometer wordt ook nuttig gebruikt, voor het eerst moet men niet meer 459 km reizen over hobbelpaadjes om een gehoortest te krijgen. We zijn goed bezig. Eventjes de lokale markt bezocht (een voormalige atletiekbaan). Veel vliegjes op vlees en vis. De dames hebben stofjes nodig. Winkelen met vrouwen is over heel de wereld een groot probleem... De motortaxi is geweldig, we krijgen geweldige sluiproutes te zien. Straks eventjes stoom afblazen in 'de boîte', 't stamcafé van de medische staf alhier... Patrick en Edem zijn in topvorm.

09-05-14

Donderdag 8 mei en vrijdag 9 mei

Twee lange werkdagen zitten erop. Donderdag eindelijk eerste operatie bij een kindje en vooral ook éindelijk de eerste ooroperatie. De vele moeite om de microscoop tot hier te krijgen is dus zeker niet voor niets geweest. De voldoening was alleen maar nog groter omdat deze ooroperatie bij lieve maman Martine was, die al elke dag voor ons heeft gekookt. De operatiezaal stond vol geinteresseerd publiek, temeer daar Joost die ochtend net een prachtige presentatie over oorchirurgie had gegeven. Aangezien Annie slachtoffer was geworden van een van de vele onbekende beestjes werd Kim ingewijd in de wondere wereld van de oorinstrumenten en bleek een natuurtalent. Edem en Joseph bleven getrouw meevolgen tot het einde om 22u30 en kregen ondertussen uitvoerige verduidelijking door Klara. Edem kwam nadien vol bewondering vragen of hij die instrumenten ook eens vast mocht houden. Vandaag dreven we het tempo eens op, Annie was al terug paraat dankzij de ontroerende zorgen van maman Josée. Klara plukte enkele adenoiden en tonsillen bij de kroost van de infirmières, en daarna begonnen we terug een reeks schildklieren. Een korte onderbreking voor een zuigcurrettage onder locale (?) en daarna hup, terug verder. Anesthesist Patrick kan nu en dan zijn ongerustheid over het medicatieverbruik niet verbergen. Algemene narcoses van 's morgens tot 's avonds zijn ze hier niet gewoon. We ontwikkelen een gezonde OK-routine, met Stromae en de Abba op de achtergrond. Iets minder routineus verloopt het ontslag van onze patienten: het lijkt wel of ze allemaal liever in het ziekenhuis blijven rondhangen dan naar huis te gaan. Dankzij Klara kan Joseph ondertussen geheel zelfstandig een oor-anamnese en klinisch onderzoek doen, en zelfs oorstoppen uithalen met de microscoop. Logopedist Gilles leert zelf een audiogram afnemen, en loopt samen met Klara de huisjes van de village d'enfants af om probleemkindjes te screenen. Allemaal met een voldaan gevoel de nacht tegemoet.

07-05-14

Woensdag 7 mei

Deze ochtend was het aan Klaartje om les te geven. Op moederlijke wijze werden de basisbegrippen van het oor en het gehoor er in gedrild. Het was een groot succes. Er waren veel vragen nadien, hoewel ze maar over één onderwerp gingen: oorstokjes. Er kwamen heel wat nieuwe feiten boven tafel. Hier reinigt men het oor blijkbaar gewoon met een veer. Weer wat geleerd... Toch adviseerden we dit best niet meer te doen. We werden bescheiden uitgelachen voor ons advies. Feu, feu, feu voor Klaartje. De verjaardag van Patrick, de lokale anesthesieverpleger, werd gevierd in het OK met een mooie kroon met 32 jaar en een ballon er op.
De heelkunde ging vlot vandaag, een kleine vertraging aangezien de autoclaaf na elke electriciteitspanne blijkbaar gewoon weer van nul heropstart. Onze vierde schildklieroperatie hebben we moeten uitstellen voor een tweetal sectio's. Hierdoor hebben Annie en Kim adempauze en kan al ons materiaal op tijd gesteriliseerd worden.
Wel spannend dat dringende sectio's hier nu zonder morren worden uitgesteld tot na onze ingreep.  Klaartje onderzocht de oorpatiëntjes uit de village in het lokale revalidatiecentrum terwijl Chris aka MacGyver een geniaal waterrecycleersysteem ineen knutselde. Het kostbare propere warme restwater van de autoclaaf kan nu nuttig herbruikt worden. Helaas voor ons, maar vooral voor de lokale bevolking hier, vertrekt Chris morgen weer naar België. Thanks Chris.
 
 

06-05-14

Dinsdag 6 mei

Togo3.jpgDe dag begon met een mooie voordracht van Sari beloond met een fantastisch krijger dankwoord volgens de traditie van de lokale stam. Uiteindelijk hebben we maar twee schildklieren kunnen opereren. Twee patiënten zijn niet komen opdagen, heel frustrerend. Vooral aangezien blijkt dat beide patiënten terug vertrokken nadat ze te horen kregen voor welke kosten ze toch moeten instaan (het ziekenhuis vraagt een bijdrage voor gebruikte electriciteit, medicatie, personeel, ...) Qua gewicht telden de gereseceerde schildklieren echter voor 10, en vooral onze eerste patiënte vandaag (cfr foto zaterdag 3 mei) bezorgde ons enkele ijzige OK-momenten. Toch voelt het een beetje als een verloren dag. Tussen de twee operaties door werd er nog een lastige keizersnede uitgevoerd. Ondertussen werd de volle wachtzaal weggewerkt door Klaartje en liep onze operatieplanning voor de komende dagen vol. 
Na deze zware dag en een maaltijd van gebakken banaan met cervela, hebben we onszelf getrakteerd op een terrasje alwaar de dames zichzelf verwenden met een uit de lokale wijnkelder opgedoken zeer exclusieve Rioja uit tetrapak. Onder het genot van deze godendrank komt plots en niet geheel toevallig onze PR-manager Hamid uit de struiken opgedoken. Na enig overleg wordt de tekst die hij de volgende dag via radio Kara wil verspreiden ter promotie van de missie vastgelegd. Moe maar voldaan gaan we even later naar bed.

 

Togo4.jpg   Togo5.jpg

 

 

05-05-14

Maandag 5 mei

Vandaag was het lundi...

De dag begon met de voorstelling van het personeel van het ziekenhuis en van onszelf. Mooi ingeleid door Dr.Togo3.jpg Edem: "nos amis Belges sont parmis nous depuis vendredi".De perfecte gelegenheid om het medicatieprobleem nog eens op tafel te gooien bij de directie. Toen duidelijk werd dat geen anesthesiemedicatie ook geen enkele operatie betekent, kwam er schot in de zaak, en uiteindelijk kwamen we met een "officiële" factuur terug uit het CHU met enkele flessen damp. Ondertussen zaten Joost en Klaartje niet stil: minstens 25 patiënten werden op de consultatie gescreend, met de uitstekende begeleiding van infirmier Joseph. Voornamelijk goiters in alle vormen en maten, maar ook gehoorsproblemen, een dikke tong, een grote lip, choanaal atresie, een eventratie (in de hoop dat Dr. Leyman toch ergens in onze valies verstopt zat) en the wizard of Oz (zie foto), Lijsten werden opgesteld voor de volgende dagen, welke patienten moeten zéker worden geopereerd en wie komt op de wachtlijst. 

Op de middag konden we eindelijk van start gaan: de eerste patiënte met grote goiter werd geinstalleerd (dit zou een kolfje geweest zijn naar de hand van Dr. Dehaen, want dolantine is hier nu het enige beschikbare opiaat). De incisie was nog niet helemaal gezet of de electriciteit liet ons al even in de steek, maar dankzij Chris zijn fantastische installatie joeg dit het personeel van het ziekenhuis meer de stuipen op het lijf dan ons. De eerste operatie verliep supervlot, dankzij de deskundige assistentie van Michel en het spoelwater uit de gesteriliseerde afrikaanse theepot. Spijtig genoeg respecteerde de tweede patiente noch het juiste opname-uur, noch de juiste nuchtertijden, dus het zat er alweer op voor vandaag. Chris (alias Mac Gyver) bleek ondertussen het hele ziekenhuis geplunderd te hebben op zoek naar stevig knutselmateriaal om de waterdestillator te optimaliseren (ttz: buizen van kapotte bedden, buizen van kapotte vuilbak, spare-parts van afgedankt anesthesietoestel...)

We lieten onze patiente op de salle de reveil onder nauwgezet toezicht van de vroedvrouw van de gang en werden weer met een hartelijk bonsoir en een heerlijk avondmaal verwelkomd door maman Martine.

04-05-14

zondag 4 mei 2014

Morgen is het Lundi:

Na een onrustige nacht met een gigantische hoeveelheid regen staan we op en lijkt er nauwelijks iets gebeurd te zijn. Het is al weer meer dan 35 graden bij een strak blauwe hemel. Wandelend over het terrein van het kinderdorp waar je van iedereen een vriendelijke welgemeende 'Bonjour' krijgt toegeworpen, bekruipt je het gevoel dat je je op een exotisch vakantie resort bevindt. Een kleurrijke muurschildering van de kaart van Afrika met hierop de verschillende SOS kinderdorpen aangeduid herinnert me aan het tegendeel.Er is nog heel wat werk aan de winkel vandaag. Chris heeft gisteren dan wel een pizza verdiend met het repareren van het beademingstoestel, vandaag staan de monitor van anesthesie, één van de OK-lampen en de autoclaaf op zijn menu. De komst van Chris alleen al maakt deze missie tot een groot succes.
Het is vandaag zondag en jong en oud maakt zich klaar voor de kerk. Onze pot Nutella past bij een zondaags ontbijt. Wij beginnen aan de laatste voorbereidingen in het ziekenhuis. De laatste details worden in orde gebracht. Een Chinese suikerpot wordt door Annie nog omgedoopt tot bolkom. Alles lijkt in orde... buiten enkele essentiële anesthesie medicamenten gerekend... Er wordt ons verzekerd dat dit morgen (maandag) allemaal geregeld wordt en de eerste patiënten geopereerd kunnen gaan worden. We worden geïnviteerd voor een wandeling en een drankje in de Jardin waarna we met het lokale team in het plaatselijke drie sterren restaurant iets gaan eten en Chris eindelijk zijn pizza mag gaan opsmullen.

zaterdag 3 mei

image (3).jpeg

Na een goede nachtrust en een "la vache qui rit"ontbijt begonnen we vol goede moed aan onze eerste werkdag.Ons eerste zorgenkindje was het anesthesietoestel, dat direct onder handen werd genomen door Chris. Na een hele dag gepuzzel met alle mogelijke reservestukken ziet het er al veel rooskleuriger uit. Het feit dat er geen anesthesiegas is, komt "lundi" allemaal in orde. Er is ook nog geen zuurstof aanwezig op recovery, maar "lundi" zal dit er zeker zijn. De geheime medicatiekast krijgt Sari "lundi" te zien. Er zijn al verschillende patiënten gezien (jaja, op een zaterdag), maar... de "grote toeloop" verwacht men "lundi". Vandaag eerste audiometrie gedaan, wat niet echt evident is naast de sterilisatiekamer met "gierende" autoclaaf, daarom zullen we "lundi" zoeken naar een rustigere kamer. De microscoop heeft de Afrikaanse wegen goed doorstaan. Hij is ondertussen grondig getest en ook goedgekeurd door de ORL-collega Dr Stephen Lawson. Eerst werd de sterilisatiekamer door Annie en Kim gereorganiseerd op een manier waar Cis van zou smullen (trouwens de blauwe bakjes zijn toppie!). Onze setten zullen er zijn "lundi". Met de hulp van David staan ze gesorteerd, gesteriliseerd en geordend op het goed gevulde rek. Onze eerste patiënten staan genoteerd op de ok-planning voor "lundi". Een goiter en een reusachtige goiter. Pre-ops zijn aangevraagd. Veel werk voor "lundi"....  

image (2).jpeg

02-05-14

Vrijdag 2 mei

Deze dag leek eventjes anders te beginnen dan we gedacht hadden. De douane waar we nog gauw ons kistje met microscoop en andere artikelen moesten afhalen om vervolgens 6 uur naar het noorden (Kara) te rijden blijkt naast de eerste ook op de tweede mei feest te vieren. De lokale helpers vertellen ons dat hier niets aan te doen is en dat we tot maandag zullen moeten wachten. Dit was echter buiten het doorzettingsvermogen en 'African Feel' van Annie en Chris gerekend... Met nee is geen antwoord in onze achterzak op naar de douane... Vele telefoontjes, af- en aanrijdende medewerkers, wat Euro's en twee uur later, verlaten we met onze kist het douane kantoor... Het keurig voor het douane kantoor onder een mangoboom opgestelde spelletje Togolese Mens-erger-je-niet (Ludo) hebben we helaas niet kunnen uitspelen, volgende keer beter.
In uitgelaten stemming kunnen we met het voltallige team vertrekken naar Kara. Onze top chauffeur stuurt ons vlotjes over de peage en tevens zo lijkt het, de enige verharde weg naar het noorden van Togo. Buiten een plasje langs de weg, tanken bij Texaco met enkele lokale hapjes wordt er niet gestopt. Na zesenhalf uur rijden en een schitterende zonsondergang rijden we het terrein op van het SOS kinderdorp waar we met open armen worden ontvangen.
Binnen enkele minuten is er een legertje dragers gevonden om ons materiaal uit te laden. Plechtig werd onze kist met microscoop het Hopital Mère et Enfant binnengedragen. Touch down!

01-05-14

Donderdag 1 mei

Op de groepsfoto met hier en daar een beetje stress. Vooral spannend of dat ons gerief veilig op de vlieger geraakt. Ingecheckt door een stagiair werden we daar niet geruster in. Na een lange maar comfortabele vlucht en tussenlanding in Abidjan (Ivoorkust) komen we om halftien lokale tijd (twee uur vroeger dan thuis) aan in Lomé. Nog enig gefoefel met de bagage, een serenade van de Togolese Lionel Richie en op naar onze slaapplaats in het SOS kinderdorp van Lomé. Na een menu van drie gangen en vier sterren mogen we eindelijk slapen.

 

image.jpeg

26-04-13

Vrijdag 26 april

26 april   Vandaag onze laatste werkdag en ja wat dacht je , een beetje uitbollen, neen hoor la ritme Afriquaine change aujourd'hui en ritme Européaine!! Vandaag 7 operaties op het programma.dwz van ' s morgens 7u tot 's avonds 20u opereren! We zullen wel met een voldaan gevoel vertrekken morgen. Jammer voor de dokters, want vanavond hadden we een kleine receptie georganiseerd na het werk rond 16 u voor alle personeelsleden van  het HME. Dit om een hart onder de riem te steken want de personeelsleden  hebben het hier niet zo makkelijk hoor. Naast ons medisch werk , hebben we ook nog een psycho-sociale functie hier. Rudy Vranckx in Togo! We hadden voor iedereen , op de receptie ,een biertje of een sucré, koekjes  en taartjes van bij de bakker en oliebollen van bij een plaatselijk madammeke. Erik bracht als kers op de taart nog zijn overgebleven zakken chips, waar de Togolezen wild van werden. Zelfs de directeur eigende zich de schotel chips toe op zijn schoot. Dit alles hebben we hier verwezenlijkt voor 1€ per persoon. De zorgzaamheid voor elkaar was opvallend, afwezigen of zij die nog aan het werk waren werden niet vergeten. Er werd prompt iets voor opzij gezet. Nadien was het afscheid nemen aan de beurt en dat is natuurlijk nooit prettig. Doordat we hier al voor de derde maal komen, is de band toch wel echt versterkt, als het over naar huis gaan gaat, dan worden ze allen wat emotioneel en moeten we steeds snel terug komen of gewoon BLIJVEN. Voor de thuisblijvers nog even melden dat al jullie cadeautjes hier met open armen werden ontvangen, gisteren nog juweeltjes en lingerie uitgedeeld en dat was hilarisch. Ze zijn super content met alles wat ze krijgen. Morgen resten ons nog wat zeepjes voor de mama's en balonnen voor de kinderen  Zaterdag gaan we wellicht met lege valiezen richting Lomé en zondagavond is onze vlucht naar Brussel. Wat zal dat eerste boke met kaas smaken, alé zo een goed bruin boke met hollandse kaas , bedoel ik. Lin, Hild , Els en Erik

25-04-13

Donderdag 25 april

Het belooft een mooie dag te worden. Een prachtig blauwe hemel lokt ons samen met het gekraai van de hanen uit het bed. Het is nochtans volop het begin van het regen seizoen en de muggen komen in grote getallen onze badkamer verkennen. Een handdoek hangt opzij om ze tegen de muur te meppen, maar het enige dat helpt is een stinkende spuitbus. Als we hier vertrekken is het ipv een vleugje Chanel, een flinke spray deet. Ons ochtend lesje gaat over monitoring, een toestel onmisbaar op een materniteit staat hier onder een laken weggestopt, maat Lin en Hilde hebben het een centrale plaats gegeven. Femke, de dochter van Hilde wordt 30 vandaag en iedereen heeft voor haar gezongen. Als moeder denk je bij de verjaardag van je kinderen toch even terug aan dat speciaal moment wanneer dat warm nat lichaampje op je buik gelegd wordt. Hierna gaan we enkele patiënten zien terwijl ze op het OK onze patiënte klaarleggen, maar 'even ' is een goed gevulde wachtzaal gevuld met de meest gigantische uterussen vol myomen, een prolaps Gr. 4 met een ontzettend geërodeerde Cervix en een dermoid cyste. Plots lijkt het alsof onze collega gynaecoloog beseft dat morgen onze laatste dag hier in het ziekenhuis is. Na het werk trakteren we ons op een frisse duik in een zwembad op enkele km van het Centrum. Een lieve chauffeur brengt ons en we geven tante Clementine een lift. Morgen gaan we na het werk een kleine receptie organiseren voor het personeel van het ziekenhuis. Of we tijdig klaar zijn is nog wel de vraag, maar alvast hebben ze beloofd tijdig te starten. Zouden ze dan toch een klein beetje ons ritme over nemen? Wij begonnen het Afrikaans althans best gewoon te worden. Groetjes vanuit Togo, Els, Erik, Lin en Hilde