25-11-16

Het woord is van en voor allen in deze wereld. We moeten het uitwisselen. Laat het woord gaan en komen, het is goed elkaars levenskracht uit te wisselen.

23/11, 24/11

 

Vandaag onze laatste werkdag. Ook in Afrika gaat de tijd snel, te snel.

een gynaecologische missie met 34 (grote) operaties en 39 bevallingen in 10 werkdagen, dat vinden wij een geslaagde prestatie. Er was een fijne interactie tussen ons en het personeel van het HME.

vanmiddag hebben we ter bedanking een receptie georganiseerd in de tuin van het ziekenhuis. Alle personeelsleden waren welkom vanaf 15 u. We hadden voor iedereen een drankje en wat koekjes, besteld in de "patisserie de "soeurs". Samen met chips, zoute stokjes en een kg suikerbonen ( dank u Kato) werd dit alles goed gesmaakt. De feestvreugde zat erin en we kregen spontaan een bedankingsdansje. Dit kwam recht uit hun hart. Dokter Edem bedankte uitdrukkelijk de dokters en heeft een congres in Bourkina Fasso afgezegd omdat hij de nodige praktijk van dokter Desmedt heeft geleerd. Een dikke pluim voor onze dokters. 

Met een gezellige babbel en een laatste groet van de kinderen die ons stonden op te wachten namen we afscheid van het SOS kinderdorp.

Morgen om 7u vertrekken we richting Lome en zullen we onderweg nog een weeshuis "Yoko Togo" bezoeken. Een project van een Belgische dame, grote dame , Sylvia.

zij heeft 4 jaar geleden beslist Belgie achter zich te laten en hier een weeshuis te runnen. Ze begon met 6 kinderen in 2012 en nu is ze de trotse "Maman" van 20 kinderen. In het midden van de brousse geeft ze kinderen een teede kans en voedt ze ze op in liefdevolle rust. bewonderenswaardig! We waren onder de indruk. 

 

een terugblik op ons Togo avontuur.

de  patienten die we vorige week maandag zagen, hebben hun ingreep gehad . 

Via de lokale radio kondigen ze onze komst aan. Dokter Edem ziet ze op voorhand en samen overlopen we de indicaties tot heelkunde. Vaak moet ik hen teleur stellen en zeggen dat een ingreep geen oplossing biedt, vooral wanneer het gaat over " desire de grossesse". Tussen de ok's door zag ik patienten die ten einde raad ons advies kwamen vragen, vaak problemen die reeds jaren aanslepen. Beeld je het verhaal in van een jong meisje die binnen komt voor een ovariumkyste, met een mediane lapratomie naar huis keert om dan enkele jaren later te ontdekken dat er een nefrectomie gebeurde en de kyste er nog steeds zit!  Gewoon ondenkbaar! 

Een gesprek met enkele artsen toont ons hoe zwak het gezondheidssysteem is. Chappeau aan dokter Edem, zijn team en de  chirurg van het universitair ziekenhuis, dokter Boris. En dit voor 500 euro per maand, zijn ze continu van wacht. Akkoord, de levensstandaard is hier minder maar 1 liter diesel kost hier ook al gauw iets minder dan 1 euro. 

Onze bijdrage was vooral kijken hoe we samen een probleem konden oplossen, rekening houden met beperkte mogelijkheden. Amper labo( een Hcg bepaling is op 4 uur rijden), amper radiografie, slecht 1 labo anatomophatologie in gans Togo en geen radiotherapie beschikbaar. 

Nieuw voor hen is de vaginale chirurgie en ondanks de beperkingen is het ons gelukt om de ingrepen tot een goed einde te brengen. Dat geeft hoop want " l'espoir" is wat je hier nodig hebt om te leven/ overleven. 

ook bij ons laat deze missie een onuitwisbaar spoor na. Binnen enkele dagen zitten we terug thuis in onze veilige, comfortabele omgeving. Binnen 1 maand is het Kerst, maar nu is nu! Hun stralende glimlach en aanstekelijk enthousiasme nemen we graag mee naar huis. 

Dank je wel dat we even deel van jullie team mochten uitmaken, dank je wel aan SOS kinderdorpen en aan de GZA voor finaciele support. 

 

Vandaag  onze laatste dag in Togo. 's Morgens gaan we met Sylvia naar een artisanaal marktje: 6 vrouwen die 2 weken niet hebben kunnen winkelen...meer uitleg is hier niet nodig.

daarna gaan we richting strand. We installeren ons bij een restaurantje en genieten van zon en oceaan. Dit is eventjes vakantie .We bestellen voor iedereen een spaghetti. Dit festijn kost ons met drank  erbij welgeteld 20 euro ( voor 7 personen , chaffeur incluis) wat een verschil met de Belgische kust. 

We krijgen er zelfs gratis een stukje folklore bij, de vissers zijn druk in de weer hun netten en boten op het strand te trekken. Mooi. 

De tijd vliegt voorbij en nu komt de terugreis er echt wel aan

Tot ziens Togo. Het was een fantastische ervaring , zo eentje om in ons hartje te koesteren

 

 

 

 

21-11-16

Des jumeaux, c'est l'amour qui fait deux fois son tour

 

21/11/2016

Dit weekend waren wij, de vroedvrouwen, zelfs een beetje euforisch, deels omdat Eva tante was geworden van Lina (dochtertje van haar zus)en deels omdat het een druk weekend voor verloskamer was. Heel veel bevallingen "beaucoup ,beaucoup de travail". De vroedvrouw van wacht stond er alleen voor met een "aide" en kon duidelijk wat professionele hulp gebruiken.

De verloskunde in Togo is niet zo "puur natuur" als je zou verwachten, de vele interacties samen maken het tamelijk agressief. Na een week is het vertrouwen in ons gegroeid, we kunnen meer op onze manier werken waardoor zij beseffen dat het ook anders kan. Er is een wisselwerking ontstaan: zij leren van ons en wij van hen. Daarvoor doen we het toch!

Er was ook tijd voor ontspanning: een ritje naar "des montages". Wat sightseeing. Er leven hier en daar nog gezinnen in authentieke hutjes. Hoe die zoveel kindermondjes kunnen vullen, is ons een raadsel. Basisvoedsel is een soort grote maïskolf, het zijn granen waarvan een pâte gemaakt wordt. Het aantal kinderen (9 in dit geval) is hun enige rijkdom. 

Er was ook nog wat tijd  om pagnes te kopen. Bij het binnenkomen van de winkel viel de elctriciteit uit. We lieten ons niet uit het lood brengen en gingen toch dapper verder met de keuze in het donker! Surprise voor hen die pagnes verwachten! 

Terug naar huis per taxi-motto! Een ervaring op zich.

Vandaag weer super veel bevallingen gedaan en ook le " block operatoire" is goed gevuld. Gerda, Els en Ann doen veel operaties. Vanavond een tweeling op de wereld gezet, 2  stuitjes die vaginaal konden bevallen. Mooi mooi. 

Srakjes verwachten we nog wat actie in de verloskamer en dan zal het bedtijd wezen! 

18-11-16

als je denkt dat alles tegen zit, denk dan opnieuw!

18/11/2016

Ondanks dat de dagen hier vroeg beginnen, vliegt de tijd voorbij.

Voorzichtig maar gedecideerd zetten we koers richting verandering/verbetering.

Hilde, Lin en Eva bijten zich vast in het project 'verlostafel'. Ze gaan de nieuwe, nog niet geïnstalleerde verlostafel promoten bij de locale vroedvrouwen.

Ze willen doodgraag nog vóór hun vertrek uit Kara de oude, oncomfortabele verlostafel vervangen zien door dit zuurstokroze en vrouwvriendelijk model.

Ook in het operatiekwartier is er plaats voor vernieuwing. Els, Gerda en Ann starten de dag met een vaginale ingreep die geassisteerd wordt door Edem (gynaecoloog). Je voelt zijn honger naar kennis en kunde. Mensen zoals hij zijn hier onmisbaar. Onder zijn leiding zijn de bevallingen sterk toegenomen van 450 (in 2009) naar >1100 (in 2016) en vinden er naast verloskunde ook meer en meer gynaecologische ingrepen plaats.

Moe maar voldaan stappen we rond 18.30u het ziekenhuis uit. De wandeling naar ons huisje is een groot feest. Kinderen komen van overal op ons toegelopen. We worden overladen met knuffels en liefdevolle blikken. Met een tiental kleine, zwarte kinderhandjes aan de hand, slenteren we door de zwoele Togoleese avond. Een mooier moment om je werkdag af te sluiten is ondenkbaar. En weet je wat zo leuk is....? Als we morgenvroeg ons huisje uitstappen, worden we alweer opgewacht door een dozijn blijke kindergezichtjes.

 

 

17-11-16

Een wereld van verschil !

17/11/2016

We zijn al een beetje geacclimatiseerd , hebben een aantal dagen observaties gedaan en vandaag de moed gevonden om onze bevindingen i.v.m. neonatologie ( wat niet echt ons domein is) te uiten.

Een baby'tje , Emmanuel, geboren op 4/11/2016, dus 14 dagen oud, is ons probleemkindje.

Bij aankomst op zaterdag lag hij in de incubator onder de fototherapielamp, met voedingssonde. Voor ons leek het op dat moment de juiste behandeling. Wij content. 

Na 2 dagen merkten we op dat Emmanuel bij de mama lag, en zelfstandig moest drinken. De professor had het advies gegevens' te "kangoeroeen" . Sonde was verwijderd.

Gewichtscurve bleef dalen en het uiten van onze bezorgdheid had totaal geen effect.

Vandaag, Emmanuel, was 7 dagen op rij afgevallen, gedeshydrateerd, hij weegt nog 1500gr , hebben we onze stoute schoenen aangetrokken en geëist opnieuw een voedingssonde te plaatsen. Resultat: sonde wordt geplaatst.

We hebben wel wat deurtjes moeten openen, maar voorlopig toch ons doel bereikt.

Niet echt een succesverhaal vandaag, of toch wel!!?

16-11-16

Geen doel is te ver als je plezier hebt in wat je doet

16/11/2016

wist je dat:

- het opstarten van een blog meer energie vraagt dan het uitvoeren van een myomectomie

- pasgeboren meisjes onmiddelijk oorbelletjes krijgen, en ze dan pas " mooi" zijn

- Gerda en Patrick een komisch momentje inlassen in de pre-op consultatie om de mensen op hun gemak te stellen. 

- je vanaf 15u begroet wordt met "bonsoir"

- wij hier in Togo hier allemaal "Maman" worden genoemd.

- een pagne gebruikt wordt als: matrasbeschermer, zakdoek, maandverband, jupe, robe, hoofddeksel, pamper,  , laken, steundoekje, onderlegger, deken ...en nog zoveel meer. 

- het  schaamhaar hier wordt geschoren met een bistouri mesje

- je spaghetti en rijst hier met je handen mag eten

- ze hier in dit seizoen een fleece en wollen muts dragen ( bij 30°C)

- je hier in elk gesprekje duizend maal " Merci"  terug krijgt. 

- we elke ochtend worden gewekt met een "vache-qui-rit" Ontbijt

- we steeds opnieuw begroet worden met "et le travail ", "et le sejour", "et la nuit", "et le voyage"...

- houtskool een basisproduct is

- de kinderen van SOS Villages bij la "première  recreation" al een bordje spaghetti krijgen. 

- een pintje drinken een uitdaging wordt als ze een fles van 750 cc voor je neus zetten. ......

- baby's in Togo helemaal niet JCI minded zijn, armbandjes kunnen pas na een week aan, ze krijgen hun naam pas op dag 8

- op dag 8 er een feest is van de placenta, deze wordt begraven zodat het kind goed zou groeien en niet ziek zou worden

- wij ( verpleegkundigen) het hier nog ver zouden kunnen schoppen, verplegers klimmen op tot chirurg of anesthesist. 

- wist je dat de vroedvrouwen hier shiften draaien van 24 uur....

- de kinderen van SOS kinderdorpen hun eigen uniformpjes hebben

- je ochtendhumeur verdwijnt als je door het kinderdorp wandelt en de kindren je tegemoet komen

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

15-11-16

Laten we in elk gebaar een schepping zien die ons beter zichtbaar maakt.

15/11/2016

Vandaag wordt duidelijk waarom je hier vooral "du courage et de la patience" nodig hebt. Patienten wachten een hele dag geduldig tot ze op consultatie worden gezien.En lukt het vandaag niet meer, dan komen ze morgen gewoon terug wachten...

Voor Els,Gerda en Ann zit  de eerste, lange operatiedag erop. ALles verloopt net een beetje anders en een beetje moeilijker dan in onze vertrouwde omgeving.  Tijdens de laatste ingreep krijgen we gezelschap van een charmante abdominale chirurg, die het niet kan laten de handschoenen aan te trekken en een handje toe te steken.

Sedert onze aankomst hebben we Hilde, Eva en Lin al 11 bevallingen gedaan. De babies worden voorzien van SOS bodies, gemaakt door pas bevallen moeders in België en een kleurig,zelfgemaakt mutsje van Eva. Dit valt enorm in de smaak van de moeders en hun familie. De meisjes krijgen op de dag van hun geboorte al oorbelletjes, gratis. De babies in kwestie zijn op dat moment niet echt enthousiast. Wie zei ook weer dat schoonheid doet lijden?

Vanmorgen stond de familie van baby Lin onze Lin op te wachten om afscheid te nemen. Gisteren bevallen en vandaag met de ganse familie op de motto terug naar huis. Du courage!

Rond 19uur sluiten we de werkdag af en keren we terug naar ons huisje. Niet veel later is ons kaarsje uit en kruipen we in ons bed, want morgen is het weer vroeg dag.

 

 

 

 

 

 

14-11-16

Je kunt geen wit op wit of zwart op zwart schilderen. Wit heeft zwart nodig om wit te zijn, en omgekeerd .ieder mens heeft de andere nodig om zichzelf te zijn.

14/11/2016, onze eerste echte werkdag

Na een stevig La-vache-qui-rit-ontbijt, is er een eerste kennismaking in het ziekenhuis met het personeel.

Het team is uitgebreid met 2 nieuwe, enthousiaste vroedvrouwen.

Bénédict wandelt ons tegemoet in een herkenbaar gza-uniform, terwijl Delphine verrast met een vrolijk rood-wit geruit tenueke.

De wachtzaal puilt uit. Allemaal bolle buiken en jonge kinderen. HME (Hôpitale mère et enfant) heeft zijn naam niet gestolen.

Hilde houdt zich bezig met de pre-natale consultatie en verbaast zich over de basisopvolging die voor iedereen toegankelijk is (minstens 4 consultatiemomenten en 3 echo's).

Lin helpt een klein 'Linnetje' op de wereld te zetten, terwijl Eva de post-natale consultaties doet. Enthousiast neemt ze de baby's aan, maar al snel is duidelijk waarom de locale vroedvrouwen dit niet doen. Pampertjes worden hier niet gebruikt. 

De dag van Els en Edem is gevuld met consultaties van een selectie van patiënten met diverse pathologieën , gaande van inoperabele cervixcarcinomen, borstcarcinomen, fistelproblematiek, HIV positieve patiënten en meerdere myomen. Het operatieprogramma voor de volgende dagen zit stevig vol.

De pre-operatieve screening wordt uitgevoerd door Patrick en Gerda. Ann coördineert de planning voor de komende 10 dagen.

Het is reeds donker als we terugkomen, iedereen duikt even op internet om de emoties van de dag met het thuisfront te delen.

Daarna wacht ons een heerlijke maaltijd.

 

 

 

 

 

 

13-11-16

Moge je werk een effect creëren dat vergelijkbaar is met dat van een Baobabzaadje.

gynaecologische missie Togo van 11/11/16 tot en met 25/11/16

 

'Mooie vriesdauw op het gras. Maak ginder vele mensen gelukkig.'

Dit is het sms'je dat ik krijg van het thuisfront.

Mooi, want het sterkt mijn gevoel. Het is oké om alles even achter te laten en je volledig te smijten in een project.

Dankjewel, familie en lieve collega's.

De vlucht verliep probleemloos en de lange autorit hier naar toe ook, dit dankzij de verbetering aan de weg, minder putten en autowrakken liggen langs de kant.

De warmte overvalt ons. Het getoeter van de auto's is oorverdovend.

We passeren vele dorpen met hutjes. Vrouwen zeulen met heel der pakken hout en vaak nog een baby op de rug.

Moeder-kind relatie is hier heel intens, pampertjes kennen ze niet.

Ons autobusje zit afgeladen vol met valiezen, 2x23 kg x6 personen. Terbeke zal het weten dat we vertrokken zijn!

Dit is niets in vergelijking met de busjes waarin minstens 15 personen inzitten, met op het dak valiezen, zakken, kippen en geiten.

De gepluimde kippetjes liggen met hun gedroogde pootjes in gynaecologische houding langs de weg naast de zakken met houtskool.

Aangekomen in Kara staat er lekkere rijst en vis klaar en heerlijk fris water.

We laden onze valiezen uit en ontmoeten Marc, de verantwoordelijke van SOS kinderdorpen.

De artsen van het ziekenhuis verwelkomen ons met hun stralende, aanstekelijke glimlach. 

Eva, Ann en Gerda zijn nieuwsgierig en ondanks het late uur bezoeken we het ziekenhuis. De nacht valt vroeg, om 18uur is het donker.

Nog wat napraten en een poging doen om te slapen.

Zondag spreken we opnieuw af. Al onze medicatie en instrumenten worden verdeeld. Iedereen valt snel in zijn werkrol en voelt zich nuttig.

Met een sectio en de 1100ste bevalling zijn we alvast goed gestart. De goesting is er!

Nu een ritje naar de stad om even te gaan zwemmen. 

Morgen begint het echte werk.

Warme groeten van Els, Gerda, Hilde, Lin, Ann en junior Eva

 

 

26-10-16

Keuzestress

Cher Tous ,

Hier zijn we weer, na enkele drukke, lange werkdagen.
Na een dagje ontspanning vlogen we er zondagochtend  weer in. We vulden al meteen weer een couveuse. Op de gang stonden ze te wachten met een nouveau né van 1,5 kg met ademhalingsproblemen.  We startten meteen de eerste opvang: door het geven van warmte, het toepassen van buiklig en minimal touch. Hierdoor recupereerde het baby’tje snel. De dokter en verpleegkundigen stonden versteld van de efficiëntie van deze positie. Omdat ze hierover meer wouden weten, hebben we ter plaatse nog een les gegeven over de voordelen van buiklig bij a terme pasgeborene. Het is een efficiënte, kosteloze therapie die ze hier perfect kunnen gebruiken zonder extra materiaal nodig te hebben.

Na het werk trokken we te voet, vergezeld door één van onze mama’s,  naar een coiffeuse. Tijdens deze wandeling maakten we kennis met het ‘echte Togo’. Mooie natuur, zandwegen, schattige kindjes, geitjes, kippen,… enz.  We genoten met volle teugen van deze wandeling. Bij de coiffeuse sloeg de keuzestress bij sommigen weer toe… Hoe gaan we ons haar laten invlechten? Met of zonder meches? Met of zonder kleur? Volledig ingevlochten? Met of zonder krullen? Keuze genoeg!

Uiteindelijk is het gelukt, we hebben alle drie een “Afrikaanse coupe” ! Eens terug in het SOS kinderdorp kregen we verschillende felicitaties over ons nieuw kapsel… 

IMG_5131[1].JPG

De volgende ochtend was voor ons een beetje moeilijk. Alle verpleegkundigen en dokters zaten in een vergadering die ging over de ontslagen die enkele dagen geleden vielen. Met als gevolg dat we eigenlijk helemaal alleen ons departement moesten rechthouden. Dit was niet evident maar het is uiteindelijk wel goed gegaan. In de namiddag was het weer tijd voor de vaccinaties. De organisatie hiervan verliep niet altijd even vlot… We begonnen met 5 aan hetzelfde werk: de boekjes invullen van de baby’s die een vaccin nodig hadden. Daarna volgden het optrekken van de vaccins en dan konden we pas echt van start gaan. De mama’s en hun baby’s zaten ondertussen de hele tijd te wachten…

Evelien en Ellen hebben de vaccinatieronde deze keer voor hun rekening genomen. Rosanne heeft ondertussen infusen opgetrokken, verbanden verzorgd en begeleiding gegeven op de neonatologie.

En zo vloog de dag weer voorbij! We sprongen in de douche, kleden ons om en vertrokken richting de vrouw van Atanase (een verpleger van de dienst), zij is een couturière. Daar werden onze (ideale) maten nauwgezet genomen. En hopla!!! Daar was weer die keuzestress!  Welk rokje, jurkje of bloesje zouden we kiezen? Met of zonder mouwen? Kort of lang? Gecentreerd of niet? Enfin, ook dat is ons weer gelukt… Nu het resultaat nog afwachten… Donderdag tijdens onze middagpauze gaan we passen! Zoals de meeste vrouwen: we kijken uit naar onze nieuwe garderobe J !

IMG_4929[1].JPG

 

Dinsdag hadden we niet veel tijd om wakker te worden. Terwijl Evelien en Rosanne een gesprek aan het voeren waren met de analist van het labo, kwam Ellen van materniteit met een baby in haar armen aangelopen. De baby had duidelijk zware ademhalingsmoeilijkheden. Het was een a terme baby, geboren via een sectio met meconiaal vruchtwater. We konden onze reanimatie en CPAP lessen van vorige week onmiddellijk in de praktijk toepassen. Er werden 5 insufflaties toegediend, geherevalueerd en nog eens 5 insufflaties toegediend. Het hartritme van de baby herstelde maar de saturatie bleef laag en de baby ademde niet. We startten de ventilaties en installeerden ondertussen samen met de verpleegkundigen het CPAP toestel. Hierbij moesten we ons creatieve brein laten werken aangezien de bijhorende CPAP mutsen veel te klein waren voor deze baby. Samen kwamen we tot een oplossing. De tweede baby die CPAP krijgt in het HME Kara in Togo is een feit! Hoewel de baby nu vooral rust nodig had, kwamen er veel mensen kijken (die telkens weggestuurd werden) en zelfs de baby aanraken. De papa van de baby was zo dankbaar dat hij zelfs 3 ananassen voor ons kocht. Deze baby was voor ons het bewijs dat onze missie geslaagd is : Een reanimatie, de theorie over de CPAP en de CPAP in praktijk brengen.

Dit vertelden we dan ook deze ochtend tijdens de evaluatie van de missie waarbij de hoofdgeneesheer van het ziekenhuis, de assistent medical en de verpleegkundigen aanwezig waren. We vroegen wat zij van onze missie vonden, wat ze verwacht hadden en of er aan die verwachtingen voldaan werd. De verpleegkundigen en assistent medical vertelden ons dat ze nu goed het verschil hebben geleerd tussen ventilatie en insufflaties, de werking van de CPAP (te wijten aan onze ‘ballonkunsten’) en de installatie van de CPAP. Omdat de verpleegkundigen zo enthousiast waren over onze reanimatieles, vroeg de hoofdgeneesheer om deze les morgen nog eens te kunnen geven aan de vroedvrouwen. Dit vonden we een groot compliment en natuurlijk willen we dit met veel plezier en enthousiasme herhalen!

IMG_5215[1].JPG

Dus… nu gaan we slapen zodat we goed uitgerust kunnen beginnen aan onze laatste werkdag in het HME.

 

Bonne nuit!

 

Rosanne, Evelien en Ellen!

 

22-10-16

Les montagnes

Hey!

 

Vandaag = Ontspanning!

 

We zijn de dag gestart met een uitgebreid ontbijt (2 la vache qui-rit-stukjes ipv 1 :-) )

Daarna heeft 'papa Mark' ons meegenomen naar de lokale markt. Daar bevonden we ons in een mengelmoes van verschillende geuren, kleuren, streekproducten , les soutiens gorges en "Westerse afdankertjes"...

IMG_4745[1].JPG

We kochten enkele souveniertjes en reden verder naar "le magasin". Daar hadden we de keuze uit honderden 'pagnes'... verschillende kleuren en motieven... en dan drie vrouwen die niet goed kunnen kiezen... Papa Mark heeft een tijdje moeten wachten op ons (lees: heeft ondertussen verschillende foto's genomen van onze keuzestress) :-) Maar het is gelukt! Nu nog een couturière zoeken die onze stofjes kan omtoveren tot juweeltjes ( missie 1 ;-) )

IMG_4755[1].JPG

Na de middag hebben we een stuk Togolese montagnes mogen bewonderen!

IMG_4821[1].JPG

Bovenop de berg, tijdens het nemen van een foto, maakte Rosanne een slippertje... En sleurde papa Mark bijna mee de diepte in! Maar zijn sterke, gespierde armen hebben haar leven gered... OEF! Dit was niet de laatste keer dat hij haar leven redde vandaag... Hij behoede haar ook van een insectensteek die blijkbaar erg veel pijn zou doen en een grote zwelling zou achterlaten... Verder hebben Ellen en Evelien rustig kunnen genieten van het panoramische uitzicht, de prachtige bomen (zoals de cacaobomen, de baobab bomen, bananenbomen en papayabomen) en natuurlijk ook de imposante bergen...

IMG_4819[1].JPG

Na deze dag zijn onze batterijen weer opgeladen zodat we er vanaf morgenvroeg weer volledig tegenaan kunnen gaan!

 

"Menadana" (bon soir) !

IMG_4772[1].JPG

 

Rosanne, Evelien en Ellen

 

 

 

 

 

21-10-16

Missie 2: En Afrique on ne jette rien!



Bonjour!

 

Om de twee laatste dagen in 1 woord samen te vatten:Magnifique!

We ontpopten ons deze eerste week in Togo tot multifunctionele verpleegkundigen/vroedvrouwen...

Overal waar we konden hebben we bijgesprongen. De laatste twee dagen bestonden voornamelijk uit piquer, piquer et piquer...!

We hebben bloed afgenomen, infusen geprikt en meegeholpen bij de vaccinaties waar ongeveer 50 moeders en hun baby's geduldig op een houten bankje of op de grond zaten te wachten tot ze aan de beurt kwamen. De laatste 5 moeders en hun baby's moesten helaas volgende keer terugkomen want de flacon was leeg en een nieuwe flacon werd niet geopend omdat het dan een te grote verspilling was ( 1 flacon = 20 vaccins). En Afrique on ne jette rien!

Vandaag begonnen we de dag met een les "pratique". We waren al minder nerveus dan de vorige keer.

Het was een praktische les over reanimatie en toedienen van CPAP en iedereen was heel enthousiast en werkte goed mee. Fijn voor ons! Achteraf werden we weer melodisch bedankt met een afrikaans applaus.

Helaas was er ook minder goed nieuws waardoor het hele team teleurgesteld was. Er werden vandaag namelijk 3 verpleegkundigen ontslagen... Nu zijn ze nog met 7 voor de neonatale dienst, pediatrie, consultaties, vaccinaties en wondzorgen uit te voeren. Dat in 2 shiften... In ons ogen bijna onmogelijk om vol te houden... en dat is spijtig want het is een gemotiveerd team dat graag wilt bijleren...

Maar goed, nu even tijd om te ontspannen. Morgen een vrije dag!

Zondag om 7u staan we weer paraat in het ziekenhuis om de baby'tjes te verzorgen, het team te ondersteunen en er volledig voor te gaan!

 

A bientôt!

 

Rosanne, Evelien en Ellen

 

 

 

19-10-16

Tweede missie: Een warme, interessante, drukke dag!

Hier zijn we weer! Moe maar voldaan na een warme, drukke maar erg interessante dag!

We zijn onze werkdag begonnen met ons eerste les. Deze werd goed onthaald met een Togolees applaus. :)

Ondanks de zenuwen was het een boeiende, leerrijke voorstelling dat uitdraaide op een positief debat.

Met veel voldoening vertrokken we naar onze vertrouwde stek: La salle neonatale!

 

Na de artsentoer en ochtendzorgen zijn we gaan helpen in de verloskamer. Daar kon Ellen direct assisteren bij een bevalling, ze mocht onmiddellijk toucheren. Ook "les infirmières" mochten een poging wagen maar daar hebben we toch vriendelijk voor gepast. "Les infirmières" hebben vooral de mama geholpen om de weeën op te vangen :). Uiteindelijk hebben we samen een Togolese baby (met navelomstrengeling) ter wereld gezet.

Na deze spannende bevalling kregen we een bistouri (cuttermes) in ons handen geduwd en de vroedvrouw verdween. Dus moesten we maar uitvissen wat we hiermee moesten doen... Toen ze terug kwam maakte ze ons duidelijk dat we het schaamhaar moesten scheren van een vrouw die een keizersnede nodig had. Zo gevraagd, zo gedaan...! Daarna volgden we de vrouw naar de operatiezaal en konden we ook de sectio bijwonen. Bij de geboorte van de baby herhaalde  ze luidop stap voor stap onze les die ze 's ochtends had bijgewoond. Fier dat we waren!! :)

 

In de namiddag hebben we ons opgesplitst. Rosanne hield de wacht op neonatologie: ze ontpopte zich tot een lactatiedeskundige, diende medicatie toe en ontfermde zich over de prematuurtjes. Ellen werd door Ferdinand geroepen om  hem bij te staan tijdens de wondzorg. Daarna werd Evelien door hem in een klein kamertje uitgenodigd. Met een kleine aarzeling ging ze op zijn voorstel in.... Eens binnen werd ze gevraagd mee te helpen met de intramusculaire inspuitingen.

Kortom, het was een warme, interessante, drukke dag!

 

Bon soir!

 

Rosanne, Evelien en Ellen !

18-10-16

Missie 2: De kennismaking

Hey iedereen

Onze vlucht naar Lomé is goed verlopen. Vrijdagavond was het een blij weerzien met onze collega’s van de eerste missie!! Ze konden ons vele verhalen vertellen over het wel en wee in het sos kinderdorp en Hôpital Mère Enfant (HME) in Kara en wij luisterden aandachtig!

Zondagochtend was het zo ver: we vertrokken op onze missie naar Kara. Het was een lange autorit maar we hebben alle drie genoten van de prachtige omgeving… (de ene al wat meer dan de andere).

Eens aangekomen in Kara werden we verwelkomd door “Le papa Marc”, de directeur van SOS kinderdorpen Kara.

Hij gaf ons eerst een rondleiding in het kinderdorp, waar we verwelkomd werden door tientallen erg enthousiaste kindjes! Daarna nam hij ons mee naar het HME. Daar ontmoetten we Dr. Edem, hij leidde ons rond in het ziekenhuis. Tijdens deze rondleiding kregen we onze vuurdoop: op verloskamer was er een pasgeborene in nood die we onmiddellijk hebben meegenomen naar neonatologie om daar de eerste zorgen toe te dienen.  Zo maakten we dan ook direct kennis met “onze” neonatologie. Na deze interventie keerden we terug naar het kinderdorp.

De volgende dag, vroeg uit de veren, na een “goede” nachtrust vertrokken we vol goede moed naar het HME. We maakten kennis met de equipe en begonnen aan de voor ons chaotische, lange, warme ochtendtoer. Daarna verdiepten we ons in de werking van de neonatologie: kleine baby’tjes (1,2kg!) liggen hier niet in de couveuse maar bij de mama in bed. Groot was onze teleurstelling toen we vaststelden dat de patiëntendossiers die onze collega’s hadden gemaakt, niet meer werden ingevuld. Ook de opnametafel was niet meer in orde en ook nog een paar andere zaken…

We kregen amper tijd om dit terug in orde te zetten want opeens stonden ze daar met een prematuurtje van 1,5kg, geboren met een keizersnede. Het kindje werd in de couveuse gelegd en aan onze zorgen toevertrouwd.

Het was een boeiende maar ook vermoeiende eerste werkdag.

Vandaag (dinsdag 18 oktober) was de ochtendtoer veel duidelijker omdat we onze eigen dossiers hadden ingevuld en de parameters beter konden opvolgen. We konden zelf suggesties geven en deze werden ook geapprecieerd door de assistent medicale. Daar hadden we echt een positief gevoel bij!

Verder zetten we de opnametafel terug in orde, hielpen we met de borstvoedingen, herprikten we infusen, verzorgden we necrosewonden, bereiden we medicatie, naaiden we velcro aan de CPAPmutsen, kuisten de dienst nog wat op…. En probeerden vooral kennis te maken met alle mama’s (en familie en kennissen die op bezoek kwamen).

Spijtig genoeg is er ook een kindje overleden vandaag. We hadden vooraf een goed gesprek met de verpleegkundigen en arts over het palliatief beleid van de baby. We vroegen hen ook naar hun rituelen bij een overlijden, zo was de hele situatie voor ons beter te begrijpen.

Kortom, het waren al twee leerrijke en drukke lange werkdagen voor ons. Nu nog de les voor morgen voorbereiden en daarna kunnen we genieten van onze welverdiende rust smile

Groetjes Rosanne, Evelien, Ellen!

 

 

 

 

 

 

14-10-16

De laatste werkdag

Onze laatste werkdag was een rustige dag. Tijdens de ochtendbriefing werden er al leuke fotos gemaakt en werden er telefoonnummers uitgewisseld. Dan hebben we een laatste keer de ochtendzorg gedaan van onze 2 neonato babytjes. Nadien zijn we op bezoek geweest met dokter Charlotte in het CHU. Dit is het universitair ziekenhuis van Kara maar amai wat is me dat.. Een grauw gebouw, vuile donkere zalen, groezelige bedden en vieze couveuses die niet werken. Er lag een babytje van 1000g zomaar in een bedje, zonder sonde, infuus of monitor. Dit gaf ons een ongemakkelijk gevoel. Hebben wij geluk dat we in het ziekenhuis van SOS mogen helpen waar we meer materiaal ter beschikking hebben. In vergelijking met het CHU, is het ziekenhuis van SOS de hemel. In de namiddag hebben we ons op verschillende manieren bezig gehouden: Christel is nog eens in haar kuiswoede gevlogen en Fran en Astrid hebben een rapport voor SOS gemaakt.

Na toch al een beetje afscheid te nemen van de mama's, kindjes en het ziekenhuis hebben we nog een leuke vooravond gehad met de kindjes van de village. Dolle pret hebben we gemaakt met 3 bellenblazers. Er is gezongen, gedanst en er zijn heel wat spelletjes gespeeld, zoals 1 2 3 piano enzo,.. Er vloeiden heel wat traantjes en het et was een hele bezigheid om ons huisje binnen te geraken zonder 10 kindjes aan elke arm..

Nu meteen eten en de valiezen inladen. Morgenvroeg gaan we nog even afscheid nemen van iedereen in het ziekenhuis en van de kindjes in de village. En dan vertrekken we naar Lomé om Evelien, Ellen en Rosanne te verwelkomen.

Na een ietswat moeilijke start, gaan we nu toch met spijt in het hart naar huis. Maar wie weet, komen we ooit nog terug. We zijn weer een hele ervaring rijker, dat pakken ze ons niet meer af!!!

Groetjes en tot binnenkort in het superdeluxe Sint Augustinus

Christel, Fran en Astrid

12-10-16

Nog even...

Niet alle dagen zijn even bijzonder. De laatste dagen hebben we de kindjes zo goed verzorgd dat de zaal aan 't leeglopen is, er schieten momenteel nog maar 2 baby's over: ons klein zusje van de 2ling, Gerardine en ons groter zorgenkindje dat vorige week zwaar gereanimeerd werd, Emmanuel. Hij blijft ons grote zorgen baren, en hier zijn onvoldoende mogelijkheden om te onderzoeken wat er allemaal misloopt.                                    Gerardine daarentegen doet het momenteel vrij goed, ze is een vechtertje! Hopelijk blijft het zo verder evolueren!

Vanmorgen hebben we al een evaluatie gemaakt, en we kunnen stellen dat onze missie toch wel een succes was. Een aantal aandachtspunten dienen nog verder uitgewerkt te worden, dat geven we graag door aan de volgende ploeg: Evelien, Rosanne en Ellen. We zijn ervan overtuigd dat ze dat verder in goede banen gaan leiden!

 

10-10-16

verjaardag Fran

Vandaag is Fran jarig, hieperdepiep hoera!!!!!  Ons huisje hebben we toch een beetje versierd met ballonnen en we hebben gezorgd voor een zelfgekleurd kaartje en een zoet cadeautje. De ochtend was alvast goed ingezet :)

We hebben tijdens de ochtend een praktijklesje reanimatie gegeven. Gelachen is er zeker maar ze moeten  nog wel wat oefenen. Zonder een dokter was dit ook niet gemakkelijk.

Na het lesje, heeft Fran getrakteerd met madeleines van de lokale patisserie (tip van Liesbeth). Er werd met veel plezier "joyeux anniversaire" gezongen en dat meerdere keren achter elkaar, zowel in het Frans als in het Togolees.

Nadien zijn we weer aan het werk gegaan. Fran en Astrid hebben de babytjes verzorgd op de neonatologie en Christel heeft mee geholpen op de pediatrie. Aangezien ze erg benieuwd was hoe de wonden er van vorige week uitzagen, is ze hier ook gaan helpen. Zo'n wonden zijn we bij ons niet gewoon!

De prematuurtjes doen het allemaal vrij goed. Eén van de babytjes heeft zelfs het ziekenhuis mogen verlaten. Onze kleinste ukkepuk is van haar CPAP af en dat is maar goed ook aangezien we nu de zuurstof nodig hadden voor een enorme necrosevlek op haar handje.  Op de neonatologie was het ook veel aangenamer dan vorige week: de airco werkte nog steeds, jippie! :D

Voor de middag hebben we nog even een toer gedaan in het ziekenhuis zodat Fran al het personeel kon trakteren. Er werd steeds door iedereen uitbundig gezongen en er zijn heel wat leuke foto's en zelfs filmpjes gemaakt. Toeval wil dat Athanase ook jarig was, er werden heel wat bisous uitgedeeld.

In de namiddag heeft Fran geholpen bij het zetten van vaccins. Ze heeft genoeg intra musculaire injecties gezet voor heel haar leven. 74 alsjeblieft.. ;) Christel heeft zich bezig gehouden met het herschikken en zelfs kuisen van de neonatologie, wat de mama's heel grappig vonden! Ze hebben nu een lesje poetsen gekregen van Christel :D Het staat er nu zeer netjes bij! Er komt al een beetje structuur in de zaak, hopelijk is het blijvend ;)

We hopen nu toch de verjaardag van Fran een beetje te kunnen vieren met een glaasje wijn en een chipje daarbij, al hebben we eerst nog een evaluatie te maken van de eerste week..

Tot morgen!

Bisous de nous trois

Christel, Fran en Astrid

 

09-10-16

Zondag , 'rustdag' zegt de Bijbel

Zonder wekker wakker worden, heerlijk!

Ons op het gemak klaar gemaakt, rustig ontbeten. Nadien toch nog eventjes gewerkt op  de computer, bestellijst voor tweede missie, planning nieuwe werkweek, evaluatie eerste week.

Van het zonnetje genoten, wat de Afrikanen niet kunnen begrijpen, en met de 'papa' een trip naar de brousse gemaakt. Het bezoek aan het 'Statue de la liberté' was de moeite waard, met een prachtig uitzicht op de hele omgeving. Prachtig, ook vooral omdat alles met het regenseizoen zo groen is en het er een oase van rust is. Een hemels groot verschil met de drukte en de slechte lucht van de stad!

Bij onze terugkomst stonden de kindjes ons op te wachten, steeds blij als ze ons zien!

En zo eindigt ons weekendje van welverdiende rust. Morgen opnieuw aan de slag, toch wel wat benieuwd hoe de opvolging van de kindjes, zonder onze aanwezigheid gebeurd is.

wordt vervolgd...

 

 

08-10-16

vrijdag en zaterdag

We hebben 2 leuke werkdagen achter de rug.

Terwijl Astrid de zorgen voor de prematuurtjes op de neonatologie op zich nam, hebben Fran en Christel gisterenochtend enkele wondzorgen en een besnijdenis van een 3 maanden oude baby mee gevolgd. Amai, de wonden die je hier ziet zijn onvoorstelbaar, en die besnijdenis, IEUW, daar wil je niet aan denken, ocharme toch, wie heeft dat toch uitgevonden? Men is wel heel creatief in het doen van de verbanden, zelf wieken te maken van een compres...

Vandaag hebben wij (Christel en Astrid) de neonatologie recht gehouden terwijl Fran mee de toer deed op de pediatrie. We hadden eerder beslist om deze zaterdag de verpleegkundigen een handje te helpen door een halve dag te komen werken maar wel tijdig te stoppen. Zo zouden we toch kunnen genieten van een welverdiend weekend na een week hard werken. Om 13u hebben we ons blauw, warm en kletsnat bezweet pak kunnen vervangen door een luchtig kleedje. Goed nieuws voor ons maar ook voor de volgende missie: de airco op de neonatologie is vandaag gemaakt. Na een week veel te hard zweten in een kleine neonatologieruimte van 33graden, is er nu afkoeling gegarandeerd. ;D Dit is ook positief nieuws voor ons werk aangezien de meeste babytjes zeer slecht aan de borst dronken door de warmte. Hopelijk zien we dus volgende week een positieve evolutie.

Na een zeer lekkere maaltijd, namelijk pasta bolognese, hebben we genoten van rust. We hebben ons met een boek buiten geplaceerd, wat zalig was na een week binnen zitten. Nadien heeft "le papa" ons door Kara gegidst. We zijn eerst in een patisseriewinkeltje madeleinekes gaan bestellen, aangezien Fran graag maandag voor haar verjaardag wil trakteren. Nadien zijn we naar de markt geweest en stof gaan kopen om een kleedje te laten maken door een lokale naaister ;=)

We zijn ook nog een bezoekje gaan brengen in een klein polikliniekje. Met 7 mensen doen ze daar echt ALLES. De bevallingstafel was een groot vierkant stenen blok, gelijkend op een slachttafel. De vroedvrouw heeft daar 's nachts gedurende 8 jaar zonder licht moeten werken. Ze blokkeerde dan een pillamp tussen haar nek en schouder, tot ze van een Canadese een petzllamp gekregen heeft... Chapeau!

De natuur in de omgeving is hier echt prachtig, heel erg groen, zo vlak na/tijdens regenseizoen, en dan met die rode aarde. Le papa heeft ons door zandpaadjes met enorm diepe putten gereden, lang leve de 4 x4, 't was een heel avontuur door de brousse.

Daarna hebben we nog even met de kindjes uit het kinderdorp hier gespeeld, en hebben we weer lekkere vis gegeten, waar Astrid heel erg blij mee was ;=)

Morgen neemt le papa ons nog eens mee op stap, we kijken ernaar uit.

Nu een welverdiende nachtrust en ... UITSLAPEN!!!

Veel liefs van ons 3, xxx

06-10-16

bewogen dagen

Onze nachtdienst was erg zwaar. Het jongetje van de tweeling is overleden, maar daardoor kon het zusje aan de CPAP. Ze stelt het redelijk , nog wel veel tirage, dus fingers crossed... Het is een vechtertje.

Gisterenmorgen hebben we ons eerste lesje gegeven, we kregen veel respons, dat maakte het wel leuk en interessant. Nadien hebben we onze neonatodossiers gemaakt en zijn we van start gegaan. De neonatozaal ligt vol: 4 kleine kindjes mee bij mama in bed, 1 in de couveuse en 1 op een opnametafel. Het is leuk om te zien hoe al die mama's elkaar bijstaan en helpen. We helpen ze om zo veel mogelijk alles zelf te doen, en het kangoeroeën is hier al heel goed ingeburgerd.

Tevens volgen we ook de dokterstoer mee op de gang (pediatrie), geven we de IV medicatie en worden we al eens geroepen om een catheter te herprikken. Op gebied van steriliteit moeten we dikwijls onze ogen toe doen, dus nog een extra uitdaging...

Gisteravond waren we net terug, alle drie heel moe na die extra lange dag, en kregen we telefoon dat er een urgentie was. Christel is dan terug vertrokken en heeft een zwaar gereanimeerd kind met meconiaal vruchtwater tgv een navelstrengomstrengeling opgevangen. Bij het overbrengen naar de neonatozaal (ander gebouw) was het kind zeer cyanotisch, ademde hij een beetje en was het hartritme ok. De saturatie bleef erg laag niettegenstaande  het starten van O2. Ondertussen waren wij (Astrid en Fran) ook terug ter plaatse. Met zijn allen waren we het erover eens dat het er niet goed uitzag. De dokter bleef wat dralen zonder te communiceren, en vertrok terug zonder enige orders, daar stonden we... Toen de saturatie en het hartritme verder daalden, de baby begon te gaspen, en we al het mogelijke hadden gedaan, wilden we de O2 stoppen, maar daar was de nachtverpleegster het niet mee eens. Wat doe je dan? We gingen met een wrang en ook boos gevoel terug. Deze morgen waren we zeer verrast dat de baby nog leefde, weliswaar nog steeds met lage saturaties. De O2 was gestopt, daar de bonbon leeg was.Hierbij voelden we ons echt niet gelukkig.

We werden geacht opnieuw les te geven, maar een discussie over ethiek leek ons meer aangewezen, nadat we dit hadden besproken met dokter Edem. Het werd een zeer interessant en boeiend debat over een moeilijk thema, vooral gezien het cultuurverschil. We wilden ook niemand met de vinger wijzen. Uiteindelijk gingen we met een beter gevoel terug aan het werk. De baby leeft nog steeds, we wachten af.

Astrid en Fran volgden in de namiddag de vaccinaties, terwijl Christel in de sauna van de neonatozaal de kinderen verder opvolgde. Het was weer een lange en boeiende dag.

Nu kruipen we snel ons bedje in, want morgen gaat de wekker alweer om 6u af. Maar allé, we moeten geen files trotseren ;=)  Doux dodo (wijze woorden van "de papa") et à bientöt.

 

04-10-16

Dag 1 en 2 in het ziekenhuis

Hier zijn we weer..

Gisteren hebben we een iets wat moeilijke dag gehad. 's Morgens zijn we voorgesteld aan de dokters en verpleegkundigen van de pediatrie en neonatologie. Na een korte bespreking over bijvoorbeeld de lesjes die we gaan geven, hebben we de dokterstour gevolgd. De meeste mensen hier lagen in het ziekenhuis omwille van malaria en er lagen 4 baby's waarvan 3 prematuren. We hebben wel heel wat uitleg gekregen van de "medical assistent" en de dokter over de patiënten maar de patiënten zelf werden weinig onderzocht. Nadien hebben de verpleegkundigen hun tour gedaan. Er werd bij 2 mensen bloed genomen en bij 1 vrouw werd de bloeddruk gecontroleerd. Er lagen nochtans minstens 15 patiënten. Na deze tour werden we wat aan ons lot overgelaten waarna we hebben beslist om de neonatologie onder handen te nemen. We hebben al de apparatuur gecontroleerd maar er waren verschillende monitors, aspiratiemachines en couveuses die niet werkten. We hebben in deze tijd dat we hebben gekuist, gemerkt dat de (premature) baby's op de neonatologie amper opgevolgd worden. De temperatuur wordt 2x per dag gecontroleerd en er wordt medicatie gegeven. Verder zijn de zorgen aan de mama. Er zal eens gevraagd worden of de baby drinkt maar de mama's knikken meestal ja en bedoelen nee. Er was dus niet echt iets veranderd sinds de laatste missie. Het was een moeilijke eerste dag maar we zouden ons hoofd niet laten hangen!

Dag 2 begon al helemaal anders. We kwamen binnen op de neonatologie en hoorden meteen een couveuse piepen. Er lag een prematuurtje in de couveuse aan een zuurstofbril. We hebben deze verlegd in een couveuse die wel naar behoren werkte en al snel werd er een tweede bijgelegd. Een tweeling dus.. Beide hadden zuurstofnood. Onder het stof werd de doos met cpap materiaal en een zuurstofbonbon gehaald nadat al snel bleek dat 1 zuurstofbrilletje onvoldoende was. We hebben de 2 kleintjes zo goed als mogelijk geïnstalleerd: aan monitors gelegd en zuurstof gegeven. Eentje aan de cpap en eentje enkel aan de zuurstofbril. Het geven van infuus aan de juiste snelheid was ook een hele opgave maar uiteindelijk is het gelukt. Heel de dag hebben we hen geobserveerd en de andere prematuurtjes hebben ook de nodige zorgen ontvangen. Vandaag was dus een hele andere dag. We hebben ons zeer nuttig gemaakt en hebben 2 verplegers toch wat dingen kunnen aanleren. Vannacht zullen we in 3 shiften de 2 babytjes gaan opvolgen aangezien de verpleging nog onvoldoende gekend is met het cpap toestel en er maar een enkele verpleegkundige nachtshift doet. We hebben heel de dag mogen horen van zowel dokters als verpleegkundigen als patiënten als bezoekers: "bon travail" :-)

Morgen zullen we ons eerste lesje over observatie geven. Benieuwd wat ze van ons willen leren! 

Met volle moed zullen we de prematuurtjes de komende 2 weken met hart en ziel verder verzorgen!

02-10-16

Eerste dagen in Togo (neonatomissie 1)

Vrijdagochtend hebben wij, Christel, Fran en Astrid, met veel enthousiasme het vliegtuig naar Lomé genomen. Dit is de hoofdstad van Togo. Hier hebben we genoten van een voor sommige goede nachtrust, voor anderen iets minder. Na een "petit dejeuner" wat hier bestaat uit brood met la vache qui rit", zijn we met de auto vertrokken naar Kara in het noorden van Togo. Dankzij een zeer goede en lieve chauffeur en een sterk verbeterde autoroute hebben we er 7u over gedaan. Een lange file hebben we vermeden door even te cruisen door de "brousse" in plaats van braaf te blijven wachten tot ze de camion die de weg versperde, takelden. In België zouden we daarnaast al een gasboete hebben kunnen betalen voor wildplassen maar alle geluk zijn we hier in Afrika. Hier is dit de normaalste zaak van de wereld, ook midden op straat in de drukke stad. Dat zul je ons zeker niet zien doen! ;-) 

We worden overal erg vriendelijk ontvangen met steeds dezelfde woorden, namelijk "soyez bienvenue" en de vraag hoe onze reis was. We worden hier op handen gedragen, al is dit niet altijd even gemakkelijk. Wij zouden graag meer als gelijke worden behandeld :) Na ons te installeren in ons huisje voor 2 weken, hebben we kennis gemaakt met de kindjes die door SOS opgevangen worden. Superlief en vooral heel enthousiast allemaal om de "blanken" een handje te mogen geven. Een foto nemen, dat vinden ze natuurlijk helemaal fantastisch. Een mooie foto nemen is moeilijk aangezien ze om ter eerste op de knop willen duwen. Nadien hebben we genoten van een lekkere maaltijd. Verhongeren gaan we niet doen aangezien ze hier koken voor 5 en we zijn maar met 3. We krijgen ook regelmatig bier en al een keertje frietjes voorgeschoteld dus ze hebben hier weet van onze Belgische culinaire gewoontes. Voor het bier bedanken we toch vriendelijk! Overdag is het warm zwoel bewolkt weer en 's nachts is het hier Belgisch weer: regen regen regen en af een onweersbui wat onze nachtrust wel eens verstoord.

Vandaag, zondag, hebben we een rondleiding gekregen van dokter Edem in het ziekenhuis. Er lagen reeds 4 prematuurtjes!  Morgen begint het echte werk. Nadien hebben we een rondrit gekregen in Kara: van lemen hutjes zoals je je Afrika inbeeldt tot de enigste autobaan in de omgeving die leidt naar het huis van de president en verder weinig functie heeft. Het was zeker de moeite, erg mooie natuur. In de late namiddag hebben we mogen kennis maken met nog meer kindjes hier in de village nadat Christel springballen begon uit te delen. Dan waren de kinderen er ineens allemaal snel, als er maar speelgoed te krijgen valt! We hebben ons goed geamuseerd :)

Voila dit waren alvast onze eerste dagen in Togo en morgen kunnen we echt aan het werk!

12-03-16

Zaterdag

Voilà, het zit erop.

Vandaag even rondslenteren op de artisanale markt van Lomé met Sylvia(een vlaamse die hier ook een weeshuis leidt) en vanavond de vlieger op.

Bedankt allemaal voor het volgen van onze blog en tot gauw!wink

 

x Paul, Frans, Sas en Carin

 

Ps : Bekijk zeker nog onze laatst geplaatste foto's in album (met ambulance)

11-03-16

Vrijdag

Om 6 uur staan we reeds paraat vermits ons gevraagd werd om nog 2 kindjes te opereren.innocent

Uiteindelijk zijn het er zelfs 3 geworden!

Ondertussen had Carin haar handen vol met "les pansements" van de reeds geopereerden die langskwamen.sealed

Als afscheid openden we onze lingerie en bijouteriewinkel.

Met een bende joelende vroedvrouwen zorgkundigen tot gevolg.

Volgens  Dokter Edem " le syndrome de la mission humanitaire Belge!"

Voor ons vertrek namen we nog afscheid met de gebruikelijke fotosessie.

Als bedankje kregen we een panje met het nieuwe  SOS motiefje.

Na een rit van 7 uur kwamen we in het donker aan in Lomé.

En nu kruipen we ons bed in, slaapwel!

Donderdag

We beginnen zoals gepland aan een splenectomie (wegname van de milt).

Een jonge algemene chirurg van het universitaire ziekenhuis van Kara komt mee assisteren.

Het is zowiezo precisiewerk en zeker omdat er een enorme cyste aan vast zit.

Na 4 uur zorgvuldig vrijmaken wordt er een enorme cyste van 7,800kg (= een Belgische drieling of een Afrikaanse vierling) uitgehaald.

De patiënt had deze aandoening sinds 1993 maar besloot om tot nu toe op ons te wachten.

Nadien voelde de patiënt zich leeg en stond nogal wankel op zijn benen vermoedelijk omdat hij zijn nieuw zwaartepunt nog moest weten te vinden.

Met enige twijfel, door de vermoeidheid, trekken we er 's avonds op uit, de eerste en de laatste keer want morgen vertrekken we richting Lomé.

Te laat maar met een fijn gevoel gaan we een korte nacht tegemoet.

 

 

 

 

09-03-16

Nieuws !!!Wifi is er weer ;-) ;-)

Dag blogvrienden

Hier zijn we dan terug…

Na een paar dagen van afwezigheid proberen we jullie snel op de hoogte te brengen van onze activiteiten in ons Afrikaans(Togolese)dorp.

De Wifi is hier wispelturig ! Voordat ons bericht geschreven is , valt heel de boel weer uit , frustrerend , zeker na een lange werkdag als je enkel nog naar je bed verlangt.

Maar we laten ons niet kennen ! De aanhouder wint!

170 mensen kwamen op consultatie om hopelijk geopereerd te worden. Daarna volgde er een screening van onze Togolese dokters , uiteindelijk bleven er nog een 60-tal gelukkigen over.

Zelfs dit aantal is niet haalbaar maar we proberen uiteraard zoveel mogelijk mensen te helpen.

Maandagmorgen zijn we er vroeg ingevlogen en hebben doorgewerkt tot 22uur met een korte middagpauze.

Onze 4 nieuwe monitors ( zie foto) voor de “salle de réveil” worden continu gebruikt

Het moet gezegd worden , onze Afrikaanse verpleegkundigen en medische staf zijn verdomd snel van begrip, leergierig en zeer professioneel.

Ook de werksfeer is TOP !

Geen gemopper , geen geklaag! Integendeel , de rust zelve met wat muziek en ongelooflijk veel humor

Ook Dr Leyman is helemaal zen

Gelukkig worden we hier door onze” Mamans “zeer goed verzorgd J

Na een portie koude frieten(wegens het late werken ) en taaie kip (poulet bicyclette) kruipen we snel onder ons muskietennet.

 

Dinsdag

We krijgen er niet genoeg van … liesbreuken à volonté ‘

De ene al wat moelijker dan de andere maar alles verloopt perfect.

Een team dat goed op mekaar afgestemd is.

Wanneer we tussendoor een kijkje nemen op de neonatologie doet het ons deugd dat de couveuses goed gebruikt worden.

Gisteren hebben we voorzichtig aangebracht om ’s avonds een lichte maaltijd te voorzien (veel groenten en vers fruit) dit om onze spijsvertering geen geweld aan te doen.

’s Avonds wacht ons een heerlijke koude schotel en een stevige portie vers fruit (ananas en mango), de vitamientjes zijn welkom.

 

 

Woensdag.

Vanmorgen ook bergen vers fruit, een leuke afwisseling met het stokbrood en la vache qui rit.

Sas heeft 2 nachten op rij goed geslapen en dat zullen we geweten hebben, ze is 1 brok energie!

Carin heeft dan ook als een “echte maman” over haar gewaakt (ziektekiemen zijn zo goed als verdwenen).

Frans moeten we af en toe intomen (spraakwaterval) zodat Dokter Leyman zen blijft.

Hoe zalig kan het zijn om te opereren met op de achtergrond een haan die kraait en de kippen die kakelen.

 

 

Donderdag

We beginnen er weer vroeg aan en werken tot 14 u aan één stuk door.

In de voormiddag worden de kindjes geopereerd.

Zo rustig en stil als die zijn , van het prikken van het infuus tot het ontwaken in de “salle de réveil”.

Ook de volwassenen stellen hier geen problemen bij het ontwaken, ze blijven rustig en hebben een hoge pijngrens!

Bij ons middagmaal vernemen we dat onze Frans terug moet verhuizen want de directrice komt op bezoek. Gelukkig voor Frans is de airco gerepareerd.

Het namiddagprogramma loopt op wieltjes.

Vandaag is het operatieprogramma afgewerkt zoals gepland.

We hebben weer pittig doorgewerkt!

Hopelijk kunnen we nu, na een lekkere koude groenteschotel , onze blog aanvullen.

Morgen ….onze laatste dag!

We gaan het voltallig personeel van het ziekenhuis op een ontbijt trakteren en nadien beginnen we aan een grote operatie : miltwegname.

Het zal een rollercoaster van emoties worden bij het afscheid, dat weten we nu al.

Tot snel !

Bonsoir.

 

 

 

 

06-03-16

Zondag 6 maart Dapaong

Na een voortreffelijke nacht, hebben de lokale SOS verantwoordelijken een goedgevuld programma voorzien.

We starten met een rit naar 1 van de familie versterkende programma's in het armste gedeelte van Togo (in the middle of nowhere). Mensen leven hier op een primitieve, traditionele manier. De lemen hutten zijn her en der verspreid over de savanne.

Een statige, knap geklede, oude man (le chef du village) en een groot ontvangstcomité verwelkomen ons zeer hartelijk.

De medische post die we bezoeken, is nog maar 4 maanden geleden opgestart en wordt continu bemand door 3 medisch geschoolden (een verpleger, een vroedvrouw en een zorgkundige).

Met de weinige middelen die ze hebben, verrichten ze hier bewonderenswaardig werk.  RESPECT!

Hier gebeuren bevallingen, consultaties, vaccinaties, kleine traumatologie, ...... .

Ons Sas heeft met haar fototoestel een magnetische aantrekkingskracht op de kleine Afrikaanse medemens ... .

We stellen meerdere doelgerichte vragen te stellen en krijgt hierop zeer concrete antwoorden. Heel confronterend te horen hoe je hier als eerstelijns hulpverlener moet werken. De ontgoocheling en frustratie om patiënten te verliezen komt hier even hard als bij ons ervaren

Als eerbetoon mogen we alle 4 een boompje planten!

Hierna bezoeken we een collège (1ste,2de en 3de middelbaar).  Deze openluchtschool ligt in het midden van de savanne. We zijn onderhand middag en de thermometer duidt 40 °C aan. Geen nood aan een extra truitje of een muts.

Als laatste stuk van het programma bezoeken we het enige kinderziekenhuis in de stad. Dit centrum wordt al jaren succesvol gerund door Franse zusters. Via de "réanimation" waar minstens een twintigtal ernstig zieke kinderen ligt, gaat het naar de "malnutrition". Daar zien we een tweeling ; het blijken een zus en haar twee jaar oudere, chronisch ondervoede broer. Hij heeft een ernstige groeiachterstand ... . Via de hospitalisatie-afdeling gaat het naar de neonatologie. Hier is de levensvatbare grens 1 kg of een zwangerschapsduur van tenminste 7 maand. Voor wie dit weinig zegt : bij ons ligt de grens op 25 weken zwngerschapsduur.... .

Na een rijkelijke couscous met pintade (= parelhoen), gaat het met een rotvaart terug naar Kara, deze keer met airco. Heerlijk !

Na een heerlijke douche, een fris drankje (of vers koffietje) op het buitenterras en een sessie "hoe krijg ik die verdomde foto's op de blog", is het weer tijd voor een overheerlijk avondmaal.

 

 

 

 

 

 

05-03-16

Zaterdag 5 maart

Na het ontbijt vliegen we er nog even in om nog 2 kindjes te opereren, een liesbreuk en een navelbreuk.

We moeten ons haasten om na het middagmaal onze zak te pakken om een nacht te gaan doorbrengen in het sos kinderdorp van Dapaong. Na een hobbelige en zeer warme rit (40°) van 3 uur in een autobusje zonder airco waar ons drinkwater warmer wordt dan ons dagelijks douchewater komen we uitgewaaid aan. Afrikaanse airco is rijden met de ramen open.cry

 

TOGO VERVOLG  5 MAART 2016 043.JPGOf gewoon op het dak het land doorkruisen!smile

 

 

 

 

TOGO VERVOLG  5 MAART 2016 148.JPGEn nu gaan wij slapen, we zijn stikkapot, de dames hokken voor de verandering weer samen.  Tot de volgende.tongue-out

FOTO équipe

Missie Togo 2016 482.JPG

Vrijdag maandag

Vrijdag 4 maart:

Veel goede voornemens maar weinig doorzettingsvermogen om toch dat uurtje vroeger op te staan om van de “heerlijk frisse” ochtendzon te genieten met een tasje verse koffie op het bordes.

Voor de ingewijden: dubbel genieten!

Gelukkig wordt onze dagindeling via Whatsapp vlotjes gecoacht door onze” verantwoordelijke” reisleidster die zich intussen  ontpopte tot een ware slavendrijfster.  DANK U KIM NIEMANS! J Vandaag startte de dag meteen heftig met een maagingreep waarbij een maagtumor werd verwijderd.  Een hele onderneming voor het hele team vooral omdat de lichaamsbouw van de patiënt in niets moest onderdoen voor die van de gemiddelde Belg.

Ook nu blijkt de kwaliteit van het lokale team zo te zijn gegroeid dat deze ingrepen echt wel mogelijk zijn.

En dan … liesbreuken .   Deze keer worden de patiënten door Michel en Athanase  geopereerd onder het alziend oog van Professor Leyman J

Na een zeer geslaagde dag vol enthousiasme, vaten humor , veel Afrikaanse muziek (Saskia kan eindelijk, na een spoedcursus van Patrick,  een bluetooth connectie maken) en de fantastisch goede postoperatieve  zorg van ons Carin zijn we nu een hecht team.

Deze avond hebben we jullie eindelijk kunnen verwelkomen op onze blog en kan ons spoor gevolgd worden.

Bonsoir tout le monde!

Morgen vertrekken we op missie naar  Dapaong (grens Burkina Faso).

Mogelijks geen internet.

Wordt vervolgd…

 

04-03-16

2de vervolg

Donderdag 3 maart:

Het wordt een gewoonte opstaan om 6 uur.

Bij aankomst in de "salle de réveil" wacht er ons een delegatie van personeel op vermits ze onze belofte niet vergeten zijn.  Onze brillenwinkel meegebracht vanuit België doet het fantastisch.  Op een hik en een flik zijn we uitverkocht.cool Dus hou jullie leesbrilletjes bij!

Het is een waanzinnig gevoel hoe dankbaar, geduldig en warm deze mensen zijn ondanks het ontbreken van enige luxe .

Op het programma van vandaag staan meerdere open liesbreuken à l'africaine (gigantische)

Door nog een bijkomende urgentie (vaginale scheur na bevalling) wordt het uiteindelijk een dikke 12-uren dag.sealed

Na 4 dagen eindelijk 3 minuten wifi die onmiddellijk gemonopoliseerd werden door Sas.yell

We kruipen te laat in ons bed om toch nog even van mekaars gezelschap te genieten.

 

 

 

1 2 3 4 5 6 7 8 Volgende