15-05-14

Donderdag 15 mei

Laatste blog De laatste dag is aangebroken, tijd voor het oplijsten van onze verworven weetjes. Wist je dat: -Annie de beste onderhandelaarster ter wereld is -de mensen hier vroeger 450km naar Lomé moesten rijden voor een audiogram en dat Gilles dat nu hier in Kara kan doen -ze hier vanaf 12u 's middags al 'bonsoir' zeggen -we hier de hele missie gewerkt hebben met een gesteriliseerde suikerpot uit de keuken van maman, dat die de laatste dag kapot is gevallen en dat Annie daarom heel verdrietig is -Klaartje een enorme passie heeft voor haar vak en die met oneindig geduld op iedereen kan overbrengen -pâtes met sauce ademé niet ons lievelingsgerecht is -Edem hier een gigantisch fibroom heeft uitgehaald bij een zwangere en dat hij nog maar de 2e in Togo is die dat ooit heeft gedaan. -Kim hier voor zowat elke vraag of klus iemand kent of een Togolees telefoonnummer of bij de hand heeft -de mensen hier tot grote ergernis van de ORL-ers allemaal in hun oor krabben met een vers geplukte kippenveer -Patrick nu toch al zo gedrild is dat hij bij de césariennes het infuus en de blaassonde op voorhand gaat plaatsen -Stromae ook bekend is in Togo -Sari nu ook SOS-maman kan zijn met haar jurkje met SOS-print -Joost liever met de loodgieters gaat helpen dan met de vrouwen gaat shoppen -er een kakkerlak verstopt zit onder de emmer in Kim haar badkamer -Chris met gemak op z'n eentje het hele dorp aan het dansen en basketten krijgt -je hier als je ziek bent rijstpap en streeltjes van maman Josée krijgt -Chris de distillator geoptimaliseerd heeft met buizen van een oud bed en een oude vuilbak -Joost soms vindt dat hij het operatieveld beter ziet als de electriciteit uit is gevallen -Sari hier al 2 weken suppo's steekt bij volwassenen en de laatste dag ontdekt dat hier perfusalgan in de apotheek ligt -Joseph nu helemaal zelfstandig een oor kan uitkuisen -Togolese appelen smaken naar meloen -'si dieu le veut' wij hier allemaal nog een keertje terugkomen!

20:38 | Commentaren (0)

14-05-14

Woensdag 14 mei

De nabespreking met de directie verliep volgens de blijkbaar gebruikelijke rituelen, de speeches met dankwoorden over en weer wisselden elkaar in traag tempo af. We hebben het constructief gehouden. Het afscheid verloopt welgemeend hartelijk met relatief weinig vochtverlies, we kunnen na nog wat fotoshoots redelijk op tijd vertrekken naar Lomé, de hoofdstad. De reis verloopt voor ons vlotjes, hetgeen niet gezegd kan worden van de vele dozijnen gecrashte vrachtwagens langs de weg. Wat een puinhoop. In Lomé aangekomen in het SOS dorp maken we ons snel klaar voor een toeristisch bezoekje. De Voodoo markt. Bij aankomst worden we overdonderd door de geur van rottend vlees. Koppen van apen, honden, ratten, vogel kadavers half opgezet... Gezien we verplicht worden inkom te betalen plus een behoorlijk bedrag voor elke foto zien we af van het verdere bezoek. Bewijs geleverd, ook deze kwakzalvers zijn echte oplichters... We hebben ons dan maar eventjes op het strand geïnstalleerd en genoten van de zonsondergang en een lokale verfrissing. Terug naar op onze verblijfplaats in het SOS kinderdorp van Lomé worden we aangenaam verrast, niet door de drie Zweedse Tarzans die ons vervoegden voor de reparatie van de waterzuivering maar door een bak met echte Vlaamse frieten met mayonaise. De Bulgaarse technisch opzichter tovert nog enkele behoorlijke bordelaise druivensap op tafel. Wat een feest. We kunnen met een zalig voldaan gevoel gaan slapen.

20:28 | Commentaren (0)

13-05-14

Dinsdag 13 mei

Na het laatste educatieve ochtendmoment over acute otitis media op naar het OK... en de consultatie alwaar opnieuw allerlei schitterende chirurgische indicaties zich aanbieden (otoscleroses, schildklieren groot - groter - grootst, FESS kandidaten, etc. etc). Op het OK echter al een druk programma voor vandaag: 4 kindjes (uit het SOS dorp en de school) en een neusoperatie. En daarna heeft Edem nog een ingewikkeld geval op het programma staan, een reuzefibroom bij een 3 maand zwangere patiënte. Toch liever nog doen nu de Belgische anesthesist standby kan zijn. Het is zeer frustrerend om op deze laatste dag nog chirurgie voor tenminste een week te moeten afwimpelen. Er wordt door enkele patiënten gesmeekt om vandaag nog geopereerd te worden. Het programma zit echter vol. Vol is hier niet vol en op de valreep zien we nog een kind dat we nog op het programma kunnen zetten en opereren, dolgelukkige ouders... omhelzingen en alle goeds van 'Dieu' toegewenst. Joost signeerde zelfs nog een bijbel... het moet niet gekker worden. Als iedereen maar gelukkig is. De kist krijgt nog een laatste afscheidsgroet. De electieve chirurgische kandidaten wachten rustig af totdat de heer het wil en radio Kara de volgende aankondiging zal doen van de komst van L'Equipe Belge d'ORL naar Togo. Tussendoor volgt nog een bezoekje aan de school met uitgebreide rondleiding door Monsieur Marc, van wie we ook de dochter geopereerd hebben.Twee zakjes ballonnen zorgen voor een nooit geziene joelende menigte kinderen. Cadeautjes over en weer van in en buiten het SOS-dorp. De dankbaarheid van deze mensen die gelukkig zijn, maar niets hebben dan elkaar en de zon die hier meestal schijnt is grandioos en zal er wellicht voor zorgen dat we hier ooit weer zullen staan...

20:19 | Commentaren (0)

12-05-14

Maandag 12 mei

De dag begint geweldig met een dankbare operatie van een derde kieuwboogfistel. Nadien gaan we snel eventjes iets eten... Madamme José laat ons haar lievelingseten proeven. Pâtes met groene saus, Kim had ons hier al voor gewaarschuwd... We doen ons best maar dit is toch de eerste keer hier dat het slikken moeilijk gaat. En maman José was nog zo enthousiast. We verlangen naar een dikke steak met frietjes en mayonaise. Met een zware maag beginnen we aan de tweede ooroperatie, deze keer mét Annie. Vlotter dan vlot, dus vanavond is er tijd om toch die steak te gaan zoeken. Roekeloze zielen als we zijn nemen we tegen het advies van de locals in toch de motortaxi naar een restaurant waar men frietjes en steak serveert. We schuiven vol verlangen aan. De serveuse geeft kaart en merkt op dat de frietjes uitverkocht zijn, maar de steak is verrukkelijk. Met de motortaxi naar huis, nog steeds 30 graden, Afrika kan heerlijk zijn...

22:07 | Commentaren (0)

11-05-14

Zondag 11 mei

Vandaag eindelijk een rustdag. Bob Marly wordt blijkbaar in een groot deel van de wereld gevierd, ook hier wordt de god van de ska geëerd met een nationale feestdag. Wij hebben ons steentje bijgedragen en een ode gebracht aan Bob in één van zijn vele "kerken", de boîte waar we tot de vroege uurtjes gevierd hebben. God is a DJ en Patrick, onze locale anesthesist, blijkt toch te kunnen dansen ondanks zijn vele kilo's wegende toogzweer. Vandaag op het programma een trip naar de Tambermannen (Katoummaka) Unesco wereld erfgoed. Daar treffen we geweldige Afrikaanse kasteeltjes aan met een bevallingskamer avant la lettre incluis, goedgekeurd door Klaartje. Nog een bezoekje aan de sprookjesboom annex boomhut en we keren via de lokale douanepost weer terug naar de wereld van nu, weliswaar in Afrika. Terug aangekomen in Kara worden Annie en Klaartje van kop tot teen opgemeten door de couturière om van de op de markt gekozen stofjes een nieuw tenueke te maken. We werden vanavond ook uitgenodigd om bij de familie Aledji te komen eten. We helpen de familie eventjes fufu stampen maar echt lang houden wij dit niet vol. De maaltijd smaakte, ze hadden dan ook hun best gedaan om de saus niet te pikant (?) te maken. Het vuur in onze mond werd geblust met een kunstzinnig gesneden ananas. De kinderen zagen we de hele avond niet, want alleen de gasten worden bij de pater familias aan tafel verwacht. Na een dankspeech van tenminste 20 minuten verlaten we het gezin. Op onze basis aangekomen werken we nog enkele uurtjes aan de laatste voordrachten die we hier elke ochtend om 7 uur geven.

19:56 | Commentaren (0)

10-05-14

Zaterdag 10 mei

Gelukkig kan hier op zaterdag gewoon geopereerd worden... Mag hier van de vakbond wel voor electieve chirurgie... Terwijl Klaartje de eerste videoendoscopische sinusoperatie uitvoert (fungusbal) worden er nog eventjes 10 oorstoppen verwijderd. De eerste draadjes worden verwijderd en de wonden blijken goed genezen te zijn. De audiometer wordt ook nuttig gebruikt, voor het eerst moet men niet meer 459 km reizen over hobbelpaadjes om een gehoortest te krijgen. We zijn goed bezig. Eventjes de lokale markt bezocht (een voormalige atletiekbaan). Veel vliegjes op vlees en vis. De dames hebben stofjes nodig. Winkelen met vrouwen is over heel de wereld een groot probleem... De motortaxi is geweldig, we krijgen geweldige sluiproutes te zien. Straks eventjes stoom afblazen in 'de boîte', 't stamcafé van de medische staf alhier... Patrick en Edem zijn in topvorm.

20:48 | Commentaren (0)

09-05-14

Donderdag 8 mei en vrijdag 9 mei

Twee lange werkdagen zitten erop. Donderdag eindelijk eerste operatie bij een kindje en vooral ook éindelijk de eerste ooroperatie. De vele moeite om de microscoop tot hier te krijgen is dus zeker niet voor niets geweest. De voldoening was alleen maar nog groter omdat deze ooroperatie bij lieve maman Martine was, die al elke dag voor ons heeft gekookt. De operatiezaal stond vol geinteresseerd publiek, temeer daar Joost die ochtend net een prachtige presentatie over oorchirurgie had gegeven. Aangezien Annie slachtoffer was geworden van een van de vele onbekende beestjes werd Kim ingewijd in de wondere wereld van de oorinstrumenten en bleek een natuurtalent. Edem en Joseph bleven getrouw meevolgen tot het einde om 22u30 en kregen ondertussen uitvoerige verduidelijking door Klara. Edem kwam nadien vol bewondering vragen of hij die instrumenten ook eens vast mocht houden. Vandaag dreven we het tempo eens op, Annie was al terug paraat dankzij de ontroerende zorgen van maman Josée. Klara plukte enkele adenoiden en tonsillen bij de kroost van de infirmières, en daarna begonnen we terug een reeks schildklieren. Een korte onderbreking voor een zuigcurrettage onder locale (?) en daarna hup, terug verder. Anesthesist Patrick kan nu en dan zijn ongerustheid over het medicatieverbruik niet verbergen. Algemene narcoses van 's morgens tot 's avonds zijn ze hier niet gewoon. We ontwikkelen een gezonde OK-routine, met Stromae en de Abba op de achtergrond. Iets minder routineus verloopt het ontslag van onze patienten: het lijkt wel of ze allemaal liever in het ziekenhuis blijven rondhangen dan naar huis te gaan. Dankzij Klara kan Joseph ondertussen geheel zelfstandig een oor-anamnese en klinisch onderzoek doen, en zelfs oorstoppen uithalen met de microscoop. Logopedist Gilles leert zelf een audiogram afnemen, en loopt samen met Klara de huisjes van de village d'enfants af om probleemkindjes te screenen. Allemaal met een voldaan gevoel de nacht tegemoet.

22:34 | Commentaren (0)

07-05-14

Woensdag 7 mei

Deze ochtend was het aan Klaartje om les te geven. Op moederlijke wijze werden de basisbegrippen van het oor en het gehoor er in gedrild. Het was een groot succes. Er waren veel vragen nadien, hoewel ze maar over één onderwerp gingen: oorstokjes. Er kwamen heel wat nieuwe feiten boven tafel. Hier reinigt men het oor blijkbaar gewoon met een veer. Weer wat geleerd... Toch adviseerden we dit best niet meer te doen. We werden bescheiden uitgelachen voor ons advies. Feu, feu, feu voor Klaartje. De verjaardag van Patrick, de lokale anesthesieverpleger, werd gevierd in het OK met een mooie kroon met 32 jaar en een ballon er op.
De heelkunde ging vlot vandaag, een kleine vertraging aangezien de autoclaaf na elke electriciteitspanne blijkbaar gewoon weer van nul heropstart. Onze vierde schildklieroperatie hebben we moeten uitstellen voor een tweetal sectio's. Hierdoor hebben Annie en Kim adempauze en kan al ons materiaal op tijd gesteriliseerd worden.
Wel spannend dat dringende sectio's hier nu zonder morren worden uitgesteld tot na onze ingreep.  Klaartje onderzocht de oorpatiëntjes uit de village in het lokale revalidatiecentrum terwijl Chris aka MacGyver een geniaal waterrecycleersysteem ineen knutselde. Het kostbare propere warme restwater van de autoclaaf kan nu nuttig herbruikt worden. Helaas voor ons, maar vooral voor de lokale bevolking hier, vertrekt Chris morgen weer naar België. Thanks Chris.
 
 

23:52 | Commentaren (3)

06-05-14

Dinsdag 6 mei

Togo3.jpgDe dag begon met een mooie voordracht van Sari beloond met een fantastisch krijger dankwoord volgens de traditie van de lokale stam. Uiteindelijk hebben we maar twee schildklieren kunnen opereren. Twee patiënten zijn niet komen opdagen, heel frustrerend. Vooral aangezien blijkt dat beide patiënten terug vertrokken nadat ze te horen kregen voor welke kosten ze toch moeten instaan (het ziekenhuis vraagt een bijdrage voor gebruikte electriciteit, medicatie, personeel, ...) Qua gewicht telden de gereseceerde schildklieren echter voor 10, en vooral onze eerste patiënte vandaag (cfr foto zaterdag 3 mei) bezorgde ons enkele ijzige OK-momenten. Toch voelt het een beetje als een verloren dag. Tussen de twee operaties door werd er nog een lastige keizersnede uitgevoerd. Ondertussen werd de volle wachtzaal weggewerkt door Klaartje en liep onze operatieplanning voor de komende dagen vol. 
Na deze zware dag en een maaltijd van gebakken banaan met cervela, hebben we onszelf getrakteerd op een terrasje alwaar de dames zichzelf verwenden met een uit de lokale wijnkelder opgedoken zeer exclusieve Rioja uit tetrapak. Onder het genot van deze godendrank komt plots en niet geheel toevallig onze PR-manager Hamid uit de struiken opgedoken. Na enig overleg wordt de tekst die hij de volgende dag via radio Kara wil verspreiden ter promotie van de missie vastgelegd. Moe maar voldaan gaan we even later naar bed.

 

Togo4.jpg   Togo5.jpg

 

 

22:16 | Commentaren (0)

05-05-14

Maandag 5 mei

Vandaag was het lundi...

De dag begon met de voorstelling van het personeel van het ziekenhuis en van onszelf. Mooi ingeleid door Dr.Togo3.jpg Edem: "nos amis Belges sont parmis nous depuis vendredi".De perfecte gelegenheid om het medicatieprobleem nog eens op tafel te gooien bij de directie. Toen duidelijk werd dat geen anesthesiemedicatie ook geen enkele operatie betekent, kwam er schot in de zaak, en uiteindelijk kwamen we met een "officiële" factuur terug uit het CHU met enkele flessen damp. Ondertussen zaten Joost en Klaartje niet stil: minstens 25 patiënten werden op de consultatie gescreend, met de uitstekende begeleiding van infirmier Joseph. Voornamelijk goiters in alle vormen en maten, maar ook gehoorsproblemen, een dikke tong, een grote lip, choanaal atresie, een eventratie (in de hoop dat Dr. Leyman toch ergens in onze valies verstopt zat) en the wizard of Oz (zie foto), Lijsten werden opgesteld voor de volgende dagen, welke patienten moeten zéker worden geopereerd en wie komt op de wachtlijst. 

Op de middag konden we eindelijk van start gaan: de eerste patiënte met grote goiter werd geinstalleerd (dit zou een kolfje geweest zijn naar de hand van Dr. Dehaen, want dolantine is hier nu het enige beschikbare opiaat). De incisie was nog niet helemaal gezet of de electriciteit liet ons al even in de steek, maar dankzij Chris zijn fantastische installatie joeg dit het personeel van het ziekenhuis meer de stuipen op het lijf dan ons. De eerste operatie verliep supervlot, dankzij de deskundige assistentie van Michel en het spoelwater uit de gesteriliseerde afrikaanse theepot. Spijtig genoeg respecteerde de tweede patiente noch het juiste opname-uur, noch de juiste nuchtertijden, dus het zat er alweer op voor vandaag. Chris (alias Mac Gyver) bleek ondertussen het hele ziekenhuis geplunderd te hebben op zoek naar stevig knutselmateriaal om de waterdestillator te optimaliseren (ttz: buizen van kapotte bedden, buizen van kapotte vuilbak, spare-parts van afgedankt anesthesietoestel...)

We lieten onze patiente op de salle de reveil onder nauwgezet toezicht van de vroedvrouw van de gang en werden weer met een hartelijk bonsoir en een heerlijk avondmaal verwelkomd door maman Martine.

23:21 | Commentaren (2)

04-05-14

zondag 4 mei 2014

Morgen is het Lundi:

Na een onrustige nacht met een gigantische hoeveelheid regen staan we op en lijkt er nauwelijks iets gebeurd te zijn. Het is al weer meer dan 35 graden bij een strak blauwe hemel. Wandelend over het terrein van het kinderdorp waar je van iedereen een vriendelijke welgemeende 'Bonjour' krijgt toegeworpen, bekruipt je het gevoel dat je je op een exotisch vakantie resort bevindt. Een kleurrijke muurschildering van de kaart van Afrika met hierop de verschillende SOS kinderdorpen aangeduid herinnert me aan het tegendeel.Er is nog heel wat werk aan de winkel vandaag. Chris heeft gisteren dan wel een pizza verdiend met het repareren van het beademingstoestel, vandaag staan de monitor van anesthesie, één van de OK-lampen en de autoclaaf op zijn menu. De komst van Chris alleen al maakt deze missie tot een groot succes.
Het is vandaag zondag en jong en oud maakt zich klaar voor de kerk. Onze pot Nutella past bij een zondaags ontbijt. Wij beginnen aan de laatste voorbereidingen in het ziekenhuis. De laatste details worden in orde gebracht. Een Chinese suikerpot wordt door Annie nog omgedoopt tot bolkom. Alles lijkt in orde... buiten enkele essentiële anesthesie medicamenten gerekend... Er wordt ons verzekerd dat dit morgen (maandag) allemaal geregeld wordt en de eerste patiënten geopereerd kunnen gaan worden. We worden geïnviteerd voor een wandeling en een drankje in de Jardin waarna we met het lokale team in het plaatselijke drie sterren restaurant iets gaan eten en Chris eindelijk zijn pizza mag gaan opsmullen.

08:48 | Commentaren (0)

zaterdag 3 mei

image (3).jpeg

Na een goede nachtrust en een "la vache qui rit"ontbijt begonnen we vol goede moed aan onze eerste werkdag.Ons eerste zorgenkindje was het anesthesietoestel, dat direct onder handen werd genomen door Chris. Na een hele dag gepuzzel met alle mogelijke reservestukken ziet het er al veel rooskleuriger uit. Het feit dat er geen anesthesiegas is, komt "lundi" allemaal in orde. Er is ook nog geen zuurstof aanwezig op recovery, maar "lundi" zal dit er zeker zijn. De geheime medicatiekast krijgt Sari "lundi" te zien. Er zijn al verschillende patiënten gezien (jaja, op een zaterdag), maar... de "grote toeloop" verwacht men "lundi". Vandaag eerste audiometrie gedaan, wat niet echt evident is naast de sterilisatiekamer met "gierende" autoclaaf, daarom zullen we "lundi" zoeken naar een rustigere kamer. De microscoop heeft de Afrikaanse wegen goed doorstaan. Hij is ondertussen grondig getest en ook goedgekeurd door de ORL-collega Dr Stephen Lawson. Eerst werd de sterilisatiekamer door Annie en Kim gereorganiseerd op een manier waar Cis van zou smullen (trouwens de blauwe bakjes zijn toppie!). Onze setten zullen er zijn "lundi". Met de hulp van David staan ze gesorteerd, gesteriliseerd en geordend op het goed gevulde rek. Onze eerste patiënten staan genoteerd op de ok-planning voor "lundi". Een goiter en een reusachtige goiter. Pre-ops zijn aangevraagd. Veel werk voor "lundi"....  

image (2).jpeg

00:03 | Commentaren (1)

02-05-14

Vrijdag 2 mei

Deze dag leek eventjes anders te beginnen dan we gedacht hadden. De douane waar we nog gauw ons kistje met microscoop en andere artikelen moesten afhalen om vervolgens 6 uur naar het noorden (Kara) te rijden blijkt naast de eerste ook op de tweede mei feest te vieren. De lokale helpers vertellen ons dat hier niets aan te doen is en dat we tot maandag zullen moeten wachten. Dit was echter buiten het doorzettingsvermogen en 'African Feel' van Annie en Chris gerekend... Met nee is geen antwoord in onze achterzak op naar de douane... Vele telefoontjes, af- en aanrijdende medewerkers, wat Euro's en twee uur later, verlaten we met onze kist het douane kantoor... Het keurig voor het douane kantoor onder een mangoboom opgestelde spelletje Togolese Mens-erger-je-niet (Ludo) hebben we helaas niet kunnen uitspelen, volgende keer beter.
In uitgelaten stemming kunnen we met het voltallige team vertrekken naar Kara. Onze top chauffeur stuurt ons vlotjes over de peage en tevens zo lijkt het, de enige verharde weg naar het noorden van Togo. Buiten een plasje langs de weg, tanken bij Texaco met enkele lokale hapjes wordt er niet gestopt. Na zesenhalf uur rijden en een schitterende zonsondergang rijden we het terrein op van het SOS kinderdorp waar we met open armen worden ontvangen.
Binnen enkele minuten is er een legertje dragers gevonden om ons materiaal uit te laden. Plechtig werd onze kist met microscoop het Hopital Mère et Enfant binnengedragen. Touch down!

22:24 | Commentaren (0)

01-05-14

Donderdag 1 mei

Op de groepsfoto met hier en daar een beetje stress. Vooral spannend of dat ons gerief veilig op de vlieger geraakt. Ingecheckt door een stagiair werden we daar niet geruster in. Na een lange maar comfortabele vlucht en tussenlanding in Abidjan (Ivoorkust) komen we om halftien lokale tijd (twee uur vroeger dan thuis) aan in Lomé. Nog enig gefoefel met de bagage, een serenade van de Togolese Lionel Richie en op naar onze slaapplaats in het SOS kinderdorp van Lomé. Na een menu van drie gangen en vier sterren mogen we eindelijk slapen.

 

image.jpeg

22:49 | Commentaren (0)

26-04-13

Vrijdag 26 april

26 april   Vandaag onze laatste werkdag en ja wat dacht je , een beetje uitbollen, neen hoor la ritme Afriquaine change aujourd'hui en ritme Européaine!! Vandaag 7 operaties op het programma.dwz van ' s morgens 7u tot 's avonds 20u opereren! We zullen wel met een voldaan gevoel vertrekken morgen. Jammer voor de dokters, want vanavond hadden we een kleine receptie georganiseerd na het werk rond 16 u voor alle personeelsleden van  het HME. Dit om een hart onder de riem te steken want de personeelsleden  hebben het hier niet zo makkelijk hoor. Naast ons medisch werk , hebben we ook nog een psycho-sociale functie hier. Rudy Vranckx in Togo! We hadden voor iedereen , op de receptie ,een biertje of een sucré, koekjes  en taartjes van bij de bakker en oliebollen van bij een plaatselijk madammeke. Erik bracht als kers op de taart nog zijn overgebleven zakken chips, waar de Togolezen wild van werden. Zelfs de directeur eigende zich de schotel chips toe op zijn schoot. Dit alles hebben we hier verwezenlijkt voor 1€ per persoon. De zorgzaamheid voor elkaar was opvallend, afwezigen of zij die nog aan het werk waren werden niet vergeten. Er werd prompt iets voor opzij gezet. Nadien was het afscheid nemen aan de beurt en dat is natuurlijk nooit prettig. Doordat we hier al voor de derde maal komen, is de band toch wel echt versterkt, als het over naar huis gaan gaat, dan worden ze allen wat emotioneel en moeten we steeds snel terug komen of gewoon BLIJVEN. Voor de thuisblijvers nog even melden dat al jullie cadeautjes hier met open armen werden ontvangen, gisteren nog juweeltjes en lingerie uitgedeeld en dat was hilarisch. Ze zijn super content met alles wat ze krijgen. Morgen resten ons nog wat zeepjes voor de mama's en balonnen voor de kinderen  Zaterdag gaan we wellicht met lege valiezen richting Lomé en zondagavond is onze vlucht naar Brussel. Wat zal dat eerste boke met kaas smaken, alé zo een goed bruin boke met hollandse kaas , bedoel ik. Lin, Hild , Els en Erik

22:44 | Commentaren (3)

25-04-13

Donderdag 25 april

Het belooft een mooie dag te worden. Een prachtig blauwe hemel lokt ons samen met het gekraai van de hanen uit het bed. Het is nochtans volop het begin van het regen seizoen en de muggen komen in grote getallen onze badkamer verkennen. Een handdoek hangt opzij om ze tegen de muur te meppen, maar het enige dat helpt is een stinkende spuitbus. Als we hier vertrekken is het ipv een vleugje Chanel, een flinke spray deet. Ons ochtend lesje gaat over monitoring, een toestel onmisbaar op een materniteit staat hier onder een laken weggestopt, maat Lin en Hilde hebben het een centrale plaats gegeven. Femke, de dochter van Hilde wordt 30 vandaag en iedereen heeft voor haar gezongen. Als moeder denk je bij de verjaardag van je kinderen toch even terug aan dat speciaal moment wanneer dat warm nat lichaampje op je buik gelegd wordt. Hierna gaan we enkele patiënten zien terwijl ze op het OK onze patiënte klaarleggen, maar 'even ' is een goed gevulde wachtzaal gevuld met de meest gigantische uterussen vol myomen, een prolaps Gr. 4 met een ontzettend geërodeerde Cervix en een dermoid cyste. Plots lijkt het alsof onze collega gynaecoloog beseft dat morgen onze laatste dag hier in het ziekenhuis is. Na het werk trakteren we ons op een frisse duik in een zwembad op enkele km van het Centrum. Een lieve chauffeur brengt ons en we geven tante Clementine een lift. Morgen gaan we na het werk een kleine receptie organiseren voor het personeel van het ziekenhuis. Of we tijdig klaar zijn is nog wel de vraag, maar alvast hebben ze beloofd tijdig te starten. Zouden ze dan toch een klein beetje ons ritme over nemen? Wij begonnen het Afrikaans althans best gewoon te worden. Groetjes vanuit Togo, Els, Erik, Lin en Hilde

21:38 | Commentaren (1)

24-04-13

Woensdag 24 april

Wij doen hier onze dagelijkse portie bevallingen,  gisterenavond  was er een tweeling, een 4de en een 5de kindje en het was Ilt  haar beurt om er aan te beginnen, met dokter Elisabeth aan haar zijde. …. Eerste kindje een hoofdligging en een vlotte uitdrijving!!! De 2de spruit diende zich echter aan in stuit !siège!!! .Dankzij  Dr Elisabeth  haar jarenlange ervaring kwam de baby goed en wel ter wereld !!! Gelukkig stond   Erik en Lin klaar voor de”réanimation des nouveau –nés , een lesje dat we al in théorie gegeven hebben maar toch al meermaals hebben moeten toepassen !!! De nieuwe methode van dr Plaskie werkt echt!!!! S’middags hebben we het personeel ( incluis de artsen) verblijd met het laten kiezen van juweeltjes die bij ons al jaren in de kast liggen ,en die hier een overmatig succes zijn !!!!super blij en super dankbaar!!! Vandaag gaan we hetzelfde doen met een zak “lingerie” , hilariteit verzekerd !!! Vandaag een product van Belgische makelij tot in de missie gebracht : de “flock chop “, de ontwerpjes van nichtje Anneke zijn op marcellekes aangebracht …We hebben ze hier uitgedeeld . Vanmiddag ,vrije namiddag voor de school , volgt de foto-shoot!!  Onze artsen liggen hier al in de bovenste schuif , ze zeggen hier ,Elisabeth  : elle est “FORTE, vraiment FORTE” et Erik est” PROPRE à soi meme”: PROPRE dat is zeeeker, hij pakt elke dag een kast aan om te herschikken …. lin en ilt

23:29 | Commentaren (1)

23-04-13

Dinsdag 23 aoril

Gisteren een klein dipje wegens de vele no-show patiënten, maar vandaag vliegen we er weer met volle moed in. Deze morgen is het mijn beurt om de blanke professor uit te hangen: een les over anesthesie bij keizersnede. Na de theorie volgt de praktijk: een jonge dame wordt op Afrikaans ritme klaar gelegd op de operatietafel voor een keizersnede; Dr. Els en haar team toveren een flinke zoon te voorschijn. En er komt nog een tweede patiënt opdagen voor een operatie. Ze was de vorige week al verwacht, maar stuurde haar kat waarschijnlijk wegens geldgebrek. Ze heeft nog steeds geen euro of cfa bij, maar we beslissen haar toch te opereren want de ingreep is echt wel nodig. Het wordt bovendien nog een moeilijke operatie, door forse vergroeiingen in de buik, waarmee we de hele middag zoet zijn. Ondertussen brengen Lin en Hilde nog enkele flinke zwartjes ter wereld in het verloskwartier. Er biedt zich op de consultatie nog een man aan met een groot gezwel in de hals. Even overleggen met het thuisfront hoe we dit best aanpakken. Wanneer ons werk erop zit, is de avond al een hele tijd geleden ingevallen, maar toch is het nog erg warm. Nog wat eten, lezen, skypen, facetimen, mailen of internetten en dan bed in onder de klamboe, want het is hier vroeg dag 's morgens. Erik en zijn vrouwelijk team.

23:21 | Commentaren (1)

Maandag 22 april

Zondag was een dag vol verrassingen. S'morgens zag je geen kindjes om 5.30 u de paadjes reeds keren. Het was stil met een prachtig blauwe hemel, 'blue bird' zou mijn jeugd thuis zeggen. Iedereen maakte zich klaar om naar de mis te gaan, dus wij ook . Zonder het te weten belandden we in een huwelijksmis met gospel koor en een onwaarschijnlijk enthousiast publiek met veel blije gezichten. Dank dat we dit mochten bijwonen. Daarna een stevige klim naar de omgevende bergen om te genieten van een immens uitzicht. Na een goede nachtrust zijn we er weer klaar voor. Ons ochtendlesje gegeven door Lin en Hilde gaat over 'les soins du nouveau-ne' met reanimatie . Iedereen luistert aandachtig en er zijn veel vragen. De mensen leren graag bij en wij delen graag onze kennis. De ontgoocheling is echter groot voor Erik en mezelf wanneer blijkt dat er ook vandaag mensen niet komen opdagen. Het 'OK programma is beperkt . Het heeft te maken met gebrek aan verzekering alsook is er op dit ogenblik een team van artsen die gesponsord worden door toekomstige verkiezingskandidaten om ingrepen volledig gratis uit te voeren en dit naar aanleiding van de toekomstige parlementsverkiezingen in oktober 2013. Hierdoor stellen  mensen ingrepen uit en neemt de pathologie enkel toe. Gelukkig was er vanavond een internationale conferentie hier die we bijgewoond hebben om aldus de problemen in kaart te brengen. Hopelijk helpt het iets. Op dit ogenblik oproep voor 2-ling 35 weken hoofd en stuitje. Duty calls. Tot een volgende blog. Els Dr Eedem en zijn team.

22:50 | Commentaren (0)

21-04-13

Zondag 21april

WIST JE DAT een Togolees trouwfeest 3 uur duurt je als blanke dan op de eerste rij moet gaan zitten, ook al kom je een half uur te laat. je automatisch mee op de trouwfoto staat wij nadien werden uitgenodigd op de receptie met un sucré (cola of limonaadje) en plaatselijk eten het eigenlijk precies ne spaghettiavond was van de plaatselijke jeugdbeweging (zonder oneerbiedig te zijn want het was een chique trouwfeest) hild al heel de week worstelt met haar voile van het muskietennet en dat dat ook een zeker gevoel rond trouwen opwekte.(mss omdat ik nooit zo'n voilleke heb gehad)   Lin hier stuitbevallingen doet alsof ze dat gewoon is ze volgende keer meegaat om sectio's te doen ze ook al een sfinceterruptuur kan naaien ze in Mortsel er volgende week een volwaardige gynaecoloog bij hebben!!   wij hier Spaanse vin blanc kopen voor 2 euro  en dan blijkt die toch rouge te zijn, de wonderen zijn de wereld niet uit de kippen hier in de bomen slapen! de geiten hier tweekleurig zijn , van voor zwart en van achter wit (da 's pas integratie)   erik hier om half acht 's morgens gaat joggen (8km) en dat het dan ook al 29° is els,lin en erik er met twee plaatselijk gidsen op uit zijn getrokken om de plaatselijke montagnes te veroveren we thuis allemaal stapschoenen hebben en nu op sleffertjes de bergen ingaan de 15 jarige gids nadien nog 2 uur bergopwaarts moest, terug naar haar lemen hutteke waar ze tracht ooit een doktersdiploma te behalen, on se debrouille erik eigenlijk dan met 4 vrouwen op schok was, 2 zwarte en 2 blanke (niet gulzig zeker!) els hier elisabeth is wij gisteren de markt van Kara hebben verkend en els nu een paellepan of frituurpot of waskom of bloempot als souvenir heeft gekocht

22:19 | Commentaren (1)

20-04-13

Zaterdag 20 april

Zaterdag 20 april.  Na regen komt zonneschijn, na inspanning volgt ontspanning: ook voor ons is het een vrije dag. Om de uren te passeren heeft men een uitstap voor ons georganiseerd. Eerst bezoeken we een museum. Het lijkt meer op een verheerlijking van de vorige president Eyadema, die 40 jaar aan de macht is geweest tot aan zijn dood in 2007. Er hangen honderden foto's (van bedenkelijke kwaliteit) van hem aan de muren van dit gebouw. Er werden meerdere aanslagen op de president gepleegd. Pronkstukken van het museum zijn dan ook zijn gepantserde Mercedes met een kogelinslag en een vuile vod (achter glas!) waarmee zijn gezicht werd afgeveegd nadat hij een vliegtuigcrash tgv een aanslag had overleefd. Ook het bed (een soort Ikea-model) waarin hij overleed en de brancard waarop hij vervolgens werd weggevoerd zijn topstukken van het museum. Na dit boeiende bezoek maken we een safari in het Sarakawa park. Prachtige natuur, maar de fauna laat zich amper zien. Alleen enkele zebra's, een kudde gnoe 's, wat herten en een paar kleurrijke vogels laten zich fotograferen. Na het middageten en een siësta verkennen we 's namiddags het centrum van Kara waar we wat rondslenteren op de levendige markt. Na een pintje in een plaatselijk café stappen we terug naar het SOS-kinderdorp. Daar lopen nog we nog even langs het ziekenhuis om de patiënten te inspecteren. Ondertussen heeft José alweer een heerlijke Togolese maaltijd bereid om de dag in schoonheid af te sluiten. Tot morgen, Het gynecologische dreamteam. 

23:07 | Commentaren (1)

19-04-13

19 april

Ons ochtendlesje verloopt al wat vlotter, iedereen is aanwezig en de beamer staat klaar. Malaria is de meest voorkomende oorzaak van vroeggeboorte en een neonatale intensive care wordt vooral vervangen door het 'kangeroeen' bij de mama. Er is hier geen tertiair centrum om naar te verwijzen en men aanvaardt gedwee dat baby's jonger dan 30 weken sterven. Mensen hier ondergaan en aanvaarden het leven zoals het zich aanbiedt. Des te volgzamer deze patiënten zijn, het enige dat ze zeggen is ' oui docteur et merci', des te mondiger zijn ze bij ons. De gulden middenweg is waarschijnlijk het beste. Deze ochtend waren we voorbereid op 3 ingrepen waarvan er slechts 1 is komen opdagen. Typisch Afrikaans kan je denken, maar waarschijnlijk net niet genoeg centjes bij elkaar verzameld om te betalen. Dr Eedem is er zeker van dat ze volgende week hier wel zullen staan. Beeld je in dat je voor elk draadje, infuus , antibiotica of pijnstiller eerst moet betalen!!! Een luxe geneeskunde is het inderdaad bij ons. Vanmorgen een kanjer van een uterus myomatosus geopereerd, helemaal vergroeid bij iemand met een Hb van 7.35g%. Gelukkig vandaag zonder stroompanne en geen vliegen in de buurt en ik kan op de deskundigheid van Erik rekenen voor een perfecte narcose en postoperatieve pijnstilling. Onze vroedvrouwen hebben het hier ook naar hun zin. Zij delen hun ervaring rijkelijk met ' les sage femmes' van hier. Vooral op gebied van organisatie valt hier nog veel te leren. Zelfs het dossier beheer waar zo vaak op gesakkerd wordt, krijgt plots belang. Samen zijn ze nu naar het verlosblok voor een bevalling. Na deze bevalling zijn er nog 2 binnen: een 2de kindje met een sectio in de anamnese en een primi stuit. Gisteren ook een 2ling ,hoofd en dwars ligging , die normaal door de vroedvrouw gebeurt. Ik zal straks toch maar eens gaan kijken ?! Vanavond gaan we samen een hapje eten met dr Eedem , Dr. Patrick anesthesie en Michel, de verpleger assistent. Er heerst veel ontevredenheid bij het personeel. Zowel de artsen als de verpleging moet ontzettend veel uren werken en sinds 9 maanden zijn ze slechts voor de helft uitbetaald!!! Het zal goed zijn om hen eens in een rustige omgeving aan het woord te laten.... Tenzij ze ons natuurlijk nodig hebben voor dat stuitje en ' die sectio,in de anamnese', maar zo gaat het nu eenmaal bij verloskunde. Gelukkig is de voldoening er nog steeds om op het einde van de rit gelukkige mensen te zien. Afrika is nog steeds een apenland en draait vierkant, maar voor de mensen maken wij hopelijk net dat ' beetje' verschil, en zo zijn wij ook weer een stukje gelukkig. Het team de la Belgique, Hilde, Lin, Erik en Els Verstuurd vanaf mijn iPad

21:04 | Commentaren (2)

Vrijdag 19 april

Ons ochtendlesje verloopt al wat vlotter, iedereen is aanwezig en de beamer staat klaar. Malaria is de meest voorkomende oorzaak van vroeggeboorte en een neonatale intensive care wordt vooral vervangen door het 'kangeroeen' bij de mama. Er is hier geen tertiair centrum om naar te verwijzen en men aanvaardt gedwee dat baby's jonger dan 30 weken sterven. Mensen hier ondergaan en aanvaarden het leven zoals het zich aanbiedt. Des te volgzamer deze patiënten zijn, het enige dat ze zeggen is ' oui docteur et merci', des te mondiger zijn ze bij ons. De gulden middenweg is waarschijnlijk het beste. Deze ochtend waren we voorbereid op 3 ingrepen waarvan er slechts 1 is komen opdagen. Typisch Afrikaans kan je denken, maar waarschijnlijk net niet genoeg centjes bij elkaar verzameld om te betalen. Dr Eedem is er zeker van dat ze volgende week hier wel zullen staan. Beeld je in dat je voor elk draadje, infuus , antibiotica of pijnstiller eerst moet betalen!!! Een luxe geneeskunde is het inderdaad bij ons. Vanmorgen een kanjer van een uterus myomatosus geopereerd, helemaal vergroeid bij iemand met een Hb van 7.35g%. Gelukkig vandaag zonder stroompanne en geen vliegen in de buurt en ik kan op de deskundigheid van Erik rekenen voor een perfecte narcose en postoperatieve pijnstilling. Onze vroedvrouwen hebben het hier ook naar hun zin. Zij delen hun ervaring rijkelijk met ' les sage femmes' van hier. Vooral op gebied van organisatie valt hier nog veel te leren. Zelfs het dossier beheer waar zo vaak op gesakkerd wordt, krijgt plots belang. Samen zijn ze nu naar het verlosblok voor een bevalling. Na deze bevalling zijn er nog 2 binnen: een 2de kindje met een sectio in de anamnese en een primi stuit. Gisteren ook een 2ling ,hoofd en dwars ligging , die normaal door de vroedvrouw gebeurt. Ik zal straks toch maar eens gaan kijken ?! Vanavond gaan we samen een hapje eten met dr Eedem , Dr. Patrick anesthesie en Michel, de verpleger assistent. Er heerst veel ontevredenheid bij het personeel. Zowel de artsen als de verpleging moet ontzettend veel uren werken en sinds 9 maanden zijn ze slechts voor de helft uitbetaald!!! Het zal goed zijn om hen eens in een rustige omgeving aan het woord te laten.... Tenzij ze ons natuurlijk nodig hebben voor dat stuitje en ' die sectio,in de anamnese', maar zo gaat het nu eenmaal bij verloskunde. Gelukkig is de voldoening er nog steeds om op het einde van de rit gelukkige mensen te zien. Afrika is nog steeds een apenland en draait vierkant, maar voor de mensen maken wij hopelijk net dat ' beetje' verschil, en zo zijn wij ook weer een stukje gelukkig. Het team de la Belgique, Hilde, Lin, Erik en Els

17:00 | Commentaren (1)

17 en 18 april

17 april 2013:
 

Afspraak voor ons eerste lesje was om 7 u 15. Dokter Erik zou de spits afbijten en zat mooi op tijd klaar met stick  en pc . Maar het zou Togo niet zijn als de beamer  er  al stond.Zo werd ons programma al een beetje in de war gestuurd!!! De les was een succes , er werden veel vragen gesteld en vooraf ingeoefend applaus deed de lesgever veel deugd!!

Onze eerste    operatiedag  was naar Afrikaanse normen een succes!!!, naar Europese normen  eerder matig !!!  Zowel Docteur Edem  , docteur Michel , docteur Patrick als dokter  Elisabeth, en dokter Erik  hebben hun beste beentje voorgezet en 2 moeilijke ingrepen tot een goed einde gebracht.! Terwijl Lin de opvang  in de ontwaakzaal verzekerde , heeft  Ilt  in de gauwte een baby aangepakt ... Het aantal bevallingen is hier fel gestegen, verleden jaar zijn ze aan de 1000 bevallingen geraakt.!!! En dit alles wordt gefixed door 4 vroedvrouwen , dag en nacht ,waarvan er momenteel 1 op congé is !
Vanmiddag  komen de operatiepatienten van morgen ,op consultatie, en wordt de juiste planning opgesteld.
Hilde en Lin.
 
18 april:
Vandaag opnieuw vroeg uit de veren. Na een snelle hap aan de ontbijttafel, begeven we ons naar het leslokaal voor een voordracht over "hémoraghie postnatale" door Hilde gegeven. De interesse van het publiek is fenomenaal en na afloop worden talrijke vragen op haar afgevuurd. Na de voordracht trekken we naar het OK. vandaag staan een keizersnede, een hysterectomie en een ovariële cystectomie op het programma. Het operatieprogramma start met enige vertraging, omdat Dr. Els eerst nog bijstand moet bieden bij een bevalling van een tweeling. Nadat de tweeling gezond en wel op Togolese bodem is gezet, kunnen we starten met de keizersnede. Dit verloopt zeer vlot. Vlak na de geboorte krijgt de kleine pruts reeds oorbellen in de oortjes geprikt. Daarna volgen nog twee operaties; ook deze verlopen zonder problemen. Wel worden we enkele keren geplaagd door een vervelende stroompanne doch dit kan ons enthousiast team niet tegenhouden. Er wordt ijverig verder geopereerd door Dr. Els, Dr. Edem en Michel. Jammer dat het wisselen van de patiënten zo traag verloopt. Zo wordt er veel tijd verloren.
Algemene of rachi anesthesie, de plaatselijke "anesthesist", Patrick heeft beide technieken goed in de vingers. Hij verricht mooi werk.
Terwijl wij in de operatiezaal bezig zijn, zorgen de vroedvrouwen in verkoeverzaal voor de geopereerde patiënten en tussendoor assiteren nog bij een aantal bevallingen.
Erik.

11:16 | Commentaren (1)

16-04-13

Missie april 2013 - zondag 14 april

Terwijl in ons landje de lente eindelijk tot explosie komt met tropische temperaturen tot gevolg, kiezen Els, Hilde, Lin en ikzelf het hazenpad richting Togo op zoek naar dubbel zo hoge temperaturen. De medische missie start in Edegem waar de bestelwagen van Dirk klaar staat om ettelijke 23 kilo wegende valiezen vol medisch materiaal op te laden. Na een korte sight-seeing van Vilvoorde city tgv een gemiste afrit, raken we nog ruim op tijd in de nationale vlieghaven. Een splinternieuwe boeiing vol schoon personeel staat ons op te wachten. Aan boord worden we verwend met lekker eten en een weelde aan films om de tijd te passeren. Even stoppen maar niet uitstappen in Abidjan, zodat we rond 10 uur 's avonds voet op Togolese grond kunnen zetten. Het is er nog broeierig heet ondanks het late uur. Controle van papieren en bagage verloopt vlot, de SOS-chauffeur staat al te wachten. Hij brengt ons over hobbelige en zanderige wegen naar het SOS village in het centrum van de hoofdstad. Ondanks het late uur staat ons nog een maaltijd te wachten. Rond middernacht vallen we uitgeput in slaap op de plankharde matrassen. Maandag vroeg uit de veren. Fris en uitgeslapen verschijnen we aan de sobere ontbijttafel aangevuld met een pot Belgische Nutella. Stipt op het afgesproken uur (amazing toch naar Afrikaanse normen) vatten we de lange rit naar Kara aan. De eerste 150 km verlopen tergend traag: eerst worden we opgehouden door een gewelddadige betoging en een beetje later hangen we uren achter een peloton fietsers; net vandaag wordt de 22ste Tour de Togo gereden. Eens beide obstakels gepasseerd, zet onze chauffeur er flink de beuk in als om de verloren tijd in te halen. Zo komen we zeer hevig door elkaar geschud rond vier uur aan in het SOS kinderdorp te Kara, waar we warm (!) ontvangen worden.

18:16 | Commentaren (3)

25-10-12

En nog meer van da...

Bonne arrivée!!

23/10/2012

6.00 u. Alweer  vroeg dag. Het ontbijt is weer zalig : smeerkaas van de “lachende koe”, een meegesmokkelde Capuccino met Ovaltine (echt eens proberen), aardbeien confituur en verse Togolese baguette. Veel tijd om na te genieten is er niet ; met de computer onder de arm gaat het richting ziekenhuis. Gesteund door menig “Bon travail” kan dit niet anders dan goed komen.

Eerst lopen we bij Thérèse langs. De aërosols hebben hun effect niet gemist. De koorts is verdwenen en ze heeft honger. Ze ademt vrij en zuiver en is ook duidelijk actiever . De pijn is onder controle.

7.15 u. Iedereen is al enige tijd aan het wachten voor de les: "soins des plaies chroniques et aigues". Aan de vragen te meten is de boodschap duidelijk over gekomen.

8.00 u. Op naar het OK! We starten onze operatiedag met een VIP. De zus van Dr. Edem moet bevallen en is voor haar re-sectio speciaal naar Kara afgereisd. Dr. Edem kon, ondanks herhaalde pogingen, zijn collega in Kara niet vinden om de ingreep uit te voeren. Na rijp beraad besluit hij het dan maar zelf te doen. Iedereen zet zijn beste beentje voor! Het wordt geen makkelijke ingreep: derde sectio, placenta previa en stuitligging. Een flinke dochter wordt geboren met een vlotte start. Ook met de moeder verloopt (gelukkig) alles voorspoedig.

Vervolgens werken we tot de vroege avond (19u00) de rest van ons programma af. We opereren liesbreuken, navelbreuken, liesbreuken, navelbreuken, liesbreuken, navelbreuken,... De anderhalf jaar oude Mina heeft het echter niet zo begrepen op de operatiezaal. Daar waar de voorgaande kinderen zonder één kik te geven in slaap werden gedaan, krijst Mina de hele boel bijeen. Wanneer we echter haar navelbreuk bekijken, begrijpen we ook waarom het kind zo angstig was. Rondom de navel staan verschillende littekens en onze Togolese collega's vertellen ons dat deze 'scarificaties' worden uitgevoerd door de traditionele maraboe's om een medisch probleem op te lossen. Hoe dan ook we helpen ze nu van haar navelbreuk af en dat met één litteken.

En hoe gaat het met Thérèse ? In de loop van de voormiddag doet ze weer koorts. Ze heeft echter goede eetlust en had - tot ieders tevredenheid - ook stoelgang. Algauw blijkt van waar de koorts vandaan komt. De wonde is -zoals te verwachten - geïnfecteerd en dient opengemaakt te worden. Dat gebeurt aan bed en is toch pijnlijk voor een kind van 3.

s Avonds komt onze privé-couturière onze bestelling afleveren. Er wordt uitgebreid gepast en geshowd. Nu nog een ander kleurtje en we zijn helemaal Afrikaans!

 

24/10/2012

Ook nu weer wacht ons een lange dag. Er zijn weer  meerdere patiënten op het programma waaronder enkele kinderen. Na 1,5 week hard zoeken, improviseren en af en toe wachtenTong uitsteken, houden we er vandaag een goed ritme op na. Om 10u wordt onze tweede patiënt afgeleverd op de ontwaakzaal. Zowaar het Augustinus (maar nog niet het befaamde VDB) tempo!!!!

Vandaag was ook de kleine Faozane (1,5jaar) aan de beurt. Vorige week bleek de jongen verkouden en had hij koorts. Daarom werd zijn ingreep naar vanochtend verplaatst. Bij het 'bestellen' van het kind, bleek dat zijn overbezorgde moeder hem net flink wat hapjes had toegestopt. 6 uur wachten dus. 's Avonds kon het dan wel. Alleen bleek de kleine samen met moeder het ziekenhuis uit op zoek naar... eten. Nog net op tijd werd erger voorkomen en kon hij geopereerd worden. Tot overmaat van ramp bleek Faozane moeilijk te prikken! Dit was buiten Patrick gerekend. Na enkele pogingen stopte deze er vlot een infuusje in. De ingreep verliep verder zonder hindernissen.

Thérèse daarentegen heeft nog steeds koorts en dat terwijl haar algemene conditie er op vooruit gaat. Bij inspectie van de wonde is er nog steeds ettervelies. De wonde moet dus verder open. Ook deze keer een hele onderneming maar alles komt goed.

22.00u Na een overheerlijke avocadoschotel, nog even snel een blogske doen. Tijdens dit heerlijk maal bedachten voor jullie de kwisvraag van de maand:

Hoeveel ingrepen zullen we tegen morgenavond verricht hebben ???

Bets are open. Prijs: gratis reis op een missie naar HME Kara.

 

09:37 | Commentaren (7)

23-10-12

Uit het leven gegrepen...

Thérèse.JPGKara , Togo, 20/10/2012,

Vanmiddag werd de kleine Thérèse, net drie geworden, naar het ziekenhuis gebracht. Sinds een week heeft  ze hoge koorts, een opgezette buik en weigert ze alle voeding.  Alles wijst op een peritonitis door darmperforatie veroorzaakt door een Salmonella infectie. Schrijnend als je weet dat eenvoudigweg het kunnen drinken van zuiver, niet besmet water, dergelijke infecties voorkomt.

 De diagnose  wordt  al snel bevestigd na een buikradiografie. Thérèse is er erg aan toe. Ze heeft hoge koorts,  is uitgedroogd en plast niet meer en door haar opgezette buik is ademen nog amper mogelijk. Iedereen wordt opgetrommeld voor een spoedingreep. Er wordt een infuus geplaatst waarlangs vocht wordt toegediend, zuurstof gegeven en antibiotica gestart. Hierna volgt een operatie.

 

Alleen al Thérèse in slaap brengen is een hachelijke onderneming. De zenuwen zijn dan ook erg gespannen. Niemand wil deze kleine dreumes nu en hier verliezen. Door het snel openen van de buik, proberen we de druk op de longen te verminderen en het beademen te vergemakkelijken. Het lijkt te lukken. De diagnose wordt bevestigd en de perforatie in de darm gesloten. De buik wordt vervolgens proper gespoeld en dicht gemaakt.

Aan het eind van de ingreep begint de vochtreanimatie vruchten af te werpen. Thérèse plast weer behoorlijk en het beademingsbuisje kan na enige tijd worden verwijderd. Ook het gesprek met de ouders van Thérèse is beklijvend. Voor wie daaraan mocht twijfelen, ook hier telt elk leven en spreekt  de angst in de ogen van de ouders boekdelen.  We brengen het kind terug over naar de “intensieve zorg”- eenheid en  na het doorgeven van de nodige richtlijnen, verlaten we – laat op de avond - met een bang hart het ziekenhuis. Wat zal de nacht brengen ?

21/10/2012,

Al vroeg op de ochtend zijn enkelen van ons polshoogte gaan nemen. : Thérèse leeft en stelt het beter. Ze werd over de nacht goed verzorgd en de richtlijnen werden nauwgezet opgevolgd. Ze is goed alert en wil drinken. We zijn gematigd optimist.

In de namiddag doen enkelen onder ons de markt van Kara aan. Een welkome afwisseling om de emoties een plaats te geven. Er wordt ook druk overlegd en gepland. Het operatieprogramma van morgen wordt vastgelegd, voorlopig althans, hier weet je nooit. Ook de pas aangekomen Administratief Directeur komt langs. Het blijkt een aangename man met een massa aan eenvoudige en goede ideeën . Een hele geruststelling.

Later in de namiddag en avond lopen we nog even langs in het HME.  Thérèse blijft “stabiel”. Het vochtbeleid wordt wat aangepast en we gaan – toch nog enigszins ongerust – de tweede nacht in.

22/10/2012

Het leven start hier al vroeg in Kara. Nog snel de les van deze ochtend wat voorbereid, maar vannacht zijn dermate veel patiënten opgenomen dat de “soins des plaies “ naar morgen wordt verplaatst.

Thérèse stelt het minder goed. Haar ademhaling is snel, ze hoest aanhoudend en er is terug koorts, ondanks de antibiotica. Mogelijks is er ook een onderliggend longinfectie. Haar darmen lijken het echter wel te doen. In overleg met de dienstdoende arts, wordt het beleid wat aangepast.

Inmiddels starten de activiteiten op het operatiekwartier. Het goed geplande programma valt algauw in duigen. Faouzane, twee en een half jaar oud heeft koorts en is verkouden. Zijn geplande liesbreukingreep wordt dan ook best uitgesteld. Het lijkt België wel. Hopelijk is hij tegen donderdag beter en kunnen we hem vooralsnog helpen.  Dus starten we met twee oude vrouwtjes van – voor zover we konden achterhalen – 70 en 69 jaar oud. Ze komen uit hetzelfde dorp, even buiten Kara, maar spreken een meer “exotisch” dialect.  Onder lokale anesthesie helpen we ze van hun dijbreuk af. De verpleeghulp vertaalt. Ondertussen vordert de arbeid van de 19-jarige zwangere Sambiani helemaal niet, dus keizersnede.  Zolang duurt het hier om het programma helemaal overhoop te halen. Onze eerste jongen wordt geboren, een stevige knaap van 2,5 kg. Moeder en kind stellen het goed.

Een zuigcurettage en enkele elektriciteitspannes later, is er Essodinam, 26 en voor de derde keer zwanger. Ze verloor reeds een kind bij de geboorte en ook nu dreigt het mis te gaan. Gezien de foetale nood is er haast mee gemoeid. Het wordt haar tweede keizersnede. Haar dochter doet het aanvankelijk slecht maar een aspiratiesonde en wat basis reanimatietechnieken doen wonderen.

Door de elektriciteitsonderbrekingen lopen we intussen achter met het steriliseren van het operatiemateriaal. De sterilisator houdt stand maar we kunnen het verbruik amper bijhouden. Eindelijk kunnen we de rest van het programma afwerken. En nog houden de problemen niet op. Micheline dient een baarmoederingreep te ondergaan en heeft ook een recidief littekenbreuk. Voor het eerst is er een probleem bij de inductie van de anesthesie. Ondanks alle zorgvuldige controles en voorzorgsmaatregelen, laat het anesthesietoestel het afweten. Snel en kordaat ingrijpen van onze anesthesisten kan erger voorkomen. Dit is Afrikaanse realiteit. Ons respect voor onze Togolese collega’s voor de omstandigheden waarin ze dag na dag werken, neemt alleen maar toe. Ook chirurgisch is het een hele opdracht. Rond 21.30 uur is de klus geklaard. Nog even langs bij Thérèse. Het tij lijkt nu toch gekeerd. De koorts blijft weg en ze ligt rustig tegen mama aan te slapen. Mama is de laatste drie dagen nog niet van haar zijde geweken. Voor het eerst is er een korte, ontspannen glimlach, wanneer we haar vertellen dat  het de goede richting uitgaat. Nog snel een “lichte” maïspâte met groene Ademé naar binnen gewurmd, de blog opgeladen met ons wedervaren en dan (11.30 u) ons bed in. Morgen dan toch onze les wondzorg om 7. 15 u. Je wordt er wel moe van … ..

08:44 | Commentaren (4)

16-10-12

eerste indrukken uit het verre Kara

Na een voorspoedige vlucht en prachtig aanzoek met hoog alcoholisch gehalte voor Katrijn, kwamen we aan op Togolese bodem. In een recordtijd raakte we door de douanecontrole. Na een warm ontvangst, kregen we frietjes met poulet bicyclette, mmm lekker! Na verkwikkende nachtrust volgde een helse rit naar Kara. 7 en een half uur rijden en 7 omgekantelde vrachtwagens later, kwamen we aan in Kara. We ontvouwden onze benen en stapten het kinderdorp binnen. Na een lekkere maaltijd, installeerde we ons in onze kamers. Daarna stonden Michel en dr. Edem ons op te wachten voor een eerste rondleiding in het HME. We waren blij verrast dat er kindjes in de neonatologiezaal en pediatriezaal verzorgd werden!!!!!!! Alles zag er toppie uit!

Maandag onze eerste keizersnede gedaan. Een minibabyke van 1kg 650 en 42cm. Dus recht naar de couveuse!! Na toch wel wat hindernissen inzake borstvoeding, gaat het redelijk goed met Madrea en haar mama.

Vandaag een fibroom verwijderd van hetzelfde kaliber als de baby. Deze vrouw leek meer zwanger dan de mama van Madrea.

Jammer genoeg ging de autoclaaf stuk, waardoor de sterilisatiekamer een gratis Turks stoombad werd. We wilden net onze bikini gaan aandoen toen de Togolese Chris (biotechnieker) dit al onder controle had en in een mum van tijd had gerepareerd.  

's Morgens gaf dr. Heytens een zeer boeiende les over anesthesie. Hij werd achteraf op Togolese wijze bedankt: clap once...

Bon travail et du courage!!!

 

 

 

 

22:47 | Commentaren (8)

25-09-12

volgende missie : vertrek 13/10/2012

Deelnemers : Dr Leyman, Dr Heytens, Greet Van den Schoor, Katrijn Van de Paer en Kim Niemans

14:18 | Commentaren (4)

18-05-12

18 mei

Terug thuis,
Na 2dagen reizen, eerste dag rit Kara-Lome en nadien de vlucht Lome-Brussel, zijn we door onze families weer hartelijk welkom geheten.
We zullen de eerste dagen weer moeten wennen aan ons Westers straatbeeld, de overvolle supermarkten, de luxe en de overvloed en de witte kindjes.
De zon hebben we voorlopig niet tot hier gekregen, maar de Afrikaanse glimlach en gastvrijheid zullen we toch in ons hart dragen.
Lin,Hilde, Carine en Jef

17:35 | Commentaren (0)