02-12-07

Opgeruimd staat netjes

                                                                                                                                                                    

Het heeft bloed, zweet en tranen gekost (vooral liters zweet die we compenseren door veel water te drinken) maar we zijn er geraakt. De volledige inhoud van de magazijnen is geïnventariseerd op computer. Alles is mooi gestapeld en netjes gesorteerd en vormt een overzichtelijk geheel. Wat een verschil met toen we hier aankwamen.

Ook de medische missie verloopt vlot. De patiënten die er het ergst aan toe waren, zijn al één of meerdere keren teruggekeerd en de wonden zijn zichtbaar verbeterd. Wonderen kunnen we niet verrichten, maar voor deze patiënten is er terug een straaltje hoop.

In het medisch centrum en het nabijgelegen SOS Kinderdorp (met schooltje en sociaal centrum) is alles en iedereen vriendelijk, proper, behulpzaam, ... . 's Avonds gaan we voor de eerste (en wellicht enige) keer op verkenning in Kara, een wandeling langs één van de hoofdwegen. Links en rechts van de weg zijn er kleine kraampjes en winkeltjes. Ze verkopen sinaasappelen, plastic potten, fietsbanden, pindanootjes, houtskool, ... . Het is erg druk en de stoffige, warme lucht, vervuild door uitlaatgassen, doet ons naar adem snakken.

Op de terugweg stoppen we bij een bar met een terrasje. Er weerklinkt vrolijke muziek en een verfrissing is welkom. Voor 4 drankjes (60 cl-flesjes !) betalen we zo'n 2,50 euro. Na ons korte stapje in de wereld zijn we blij om het lawaai en het stof van de straat achter ons te kunnen laten en terug te keren naar het PMI, een ware oase van rust.

14:56 Gepost in Algemeen | Commentaren (1) | Permalink

Een goede scholing, een goed begin

Zoals al eerder vermeld, is er elke ochtend tijd voorzien voor (bij)scholing van de medische plog van het PMI. De lessenreeks werd op gang getrokken door Paul M die het had over het gastro-enterinaal stelsel. Andere lessen gingen ondermeer over het doel van deze missie en de toekomst van het centrum, wondzorg, handhygiëne en uitleg over medisch materiaal en de praktische toepassing ervan. De volledige ploeg is telkens aanwezig en de reacties zijn heel positief. Alle deelnemers zijn enthousiast en duidelijk leergierig.

14:49 Gepost in Algemeen | Commentaren (0) | Permalink

Wondzorg in Kara

Het was eerder al aangekondigd: wondzorg zal ons de komende dagen genoeg werk geven.

Naast de klassieke, geïnfecteerde wonden zien we in het centrum voor het eerst de gecompliceerde gevolgen van buruli ulcer (mucobacteriële aandoening). Aanvankelijk proberen we deze wonden te verzorgen zonder verdoving omdat we de nodige middelen daarvoor niet direct ter beschikking hebben. Voor ons onmenselijke toestanden. Uiteindelijk krijgen we ketamine te pakken. Ketamine is een snelwerkend anestheticum en bijzonder geschikt voor kortdurende ingrepen.

Onze eerste ketamine-patiënt is een 8-jarig jongentje dat oorspronkelijk elders werd behandeld voor een slangenbeet. Maar bij het verwijderen van het voetverband vinden we een gedeeltelijk genecrotiseerde voet. Werk voor Paul L dus. Heel de procedure van wondzorg met ketamine-verdoving werd op belgische bodem reeds goed voorbereid. Hier maken we uiteraard gebruik van die kennis. Alles verloopt zoals we wensen. Het resultaat mag er zijn en dat geeft ons een goed gevoel.

14:45 Gepost in Algemeen | Commentaren (2) | Permalink

De moed zakt ons even tot in de schoenen.

Het logistieke deel van de missie baart ons vandaag zorgen. In de materniteit, waar de 2 magazijntjes zich bevinden, staan de dozen hoog gestapeld. Er is bijna geen doorkomen meer aan. Het is even zoeken om te weten waarmee we best starten, maar uiteindelijk geraken we toch op dreef. We starten 's morgens al om 07u00 en worden zo door ons werk opgeslokt dat we pas rond 14u00 aan middageten toe zijn. Tegen die tijd loopt de temperatuur al hoog op. Gelukkig is er in één van de twee magazijntjes een ventilator. Zo proberen we het hoofd koel te houden. Na het eten is er tijd om een halfuurtje te bekomen. Veel wordt er trouwens niet gegeten. Daarvoor is het te warm.

In de namiddag hervatten we onze inventarisatie. Guy en Koen zetten enkele ziekenhuishulpjes aan het werk om de magazijntjes te kuisen en de hopen bedlinnen op te vouwen. Ondertussen zoeken ze zelf hun weg tussen de dozen en doosjes met spuiten en spuitjes. Diane en Peggy nemen het sorteerwerk van de "witte pakjes" voor hun rekening. Dozen vol broeken en vesten worden mooi gevouwen. Af en toe duikt er daarbij een bekende naam op. We vinden zelfs één van Guys oude broeken terug. Een bijna emotioneel moment.

We werken nog laat door. Het avondeten is meestal toch pas voorzien rond 21u00 (of zelfs later) en zodra het donker wordt (rond 17u30) is de temperatuur toch iets beter.

14:39 Gepost in Algemeen | Commentaren (0) | Permalink

Dapaong en het franse zustertje

 )                                                                                                                                                                  

De weg voert ons vandaag naar Dapaong. We bezochten er een nieuw SOS-kinderdorp, 12 huisjes, onderdak voor 120 verlaten kinderen. Kinderen die alleen blijven, achtergelaten, hun ouders weg naar de buurlanden op zoek naar een betere wereld.

We komen terecht in een oase van rust. Elk huisje heeft één "maman" die zorgt voor een 10-tal kinderen. De hartelijkheid waarmee we overal worden ontvangen is onbeschrijflijk en daarom onvergetelijk.

Nadien gaan we langs in het kinderziekenhuis van Dapaong. We maken er kennis met een "Soeur sourire", een gedreven kloosterzuster die gezien de omstandigheden de touwtjes stevig in handen heeft. Een "hospitaal" van 80 pediatrische bedden, 1 arts algemene geneeskunde en tot 300 consultaties per dag. Hier telt de wet van de sterkste. Toch blijft deze zuster haar glimlach behouden, zelfs na 38 jaar in ondenkbare omstandigheden.

Blijvende internetproblemen

De missie, gestart met 13 (!) personen, is na het vertrek van de bedrijven e.d. uitgedund tot 5 deelnemers. Gezien de aanhoudende internetproblemen (of er is geen internet beschikbaar, of de lijn is zo traag dat het een halfuur duurt voor we iets kunnen typen en gegarandeerd verbreekt de lijn dan net op het moment dat we het bericht willen posten, ...) is de berichtenstroom tijdens deze 3de missie eerder beperkt gebleven. Nu de missie haar laatste halve week ingaat, hebben wij als net-thuisgekomenen de opdracht om de mankerende berichten te posten. Veel leesplezier met de reeks berichten die er zo dadelijk aankomt en aan alle familieleden, vrienden, ... nog gauw even de boodschap dat in Kara alles OK is.

Koen & Peggy

14:17 Gepost in Algemeen | Commentaren (0) | Permalink