23-10-12

Uit het leven gegrepen...

Thérèse.JPGKara , Togo, 20/10/2012,

Vanmiddag werd de kleine Thérèse, net drie geworden, naar het ziekenhuis gebracht. Sinds een week heeft  ze hoge koorts, een opgezette buik en weigert ze alle voeding.  Alles wijst op een peritonitis door darmperforatie veroorzaakt door een Salmonella infectie. Schrijnend als je weet dat eenvoudigweg het kunnen drinken van zuiver, niet besmet water, dergelijke infecties voorkomt.

 De diagnose  wordt  al snel bevestigd na een buikradiografie. Thérèse is er erg aan toe. Ze heeft hoge koorts,  is uitgedroogd en plast niet meer en door haar opgezette buik is ademen nog amper mogelijk. Iedereen wordt opgetrommeld voor een spoedingreep. Er wordt een infuus geplaatst waarlangs vocht wordt toegediend, zuurstof gegeven en antibiotica gestart. Hierna volgt een operatie.

 

Alleen al Thérèse in slaap brengen is een hachelijke onderneming. De zenuwen zijn dan ook erg gespannen. Niemand wil deze kleine dreumes nu en hier verliezen. Door het snel openen van de buik, proberen we de druk op de longen te verminderen en het beademen te vergemakkelijken. Het lijkt te lukken. De diagnose wordt bevestigd en de perforatie in de darm gesloten. De buik wordt vervolgens proper gespoeld en dicht gemaakt.

Aan het eind van de ingreep begint de vochtreanimatie vruchten af te werpen. Thérèse plast weer behoorlijk en het beademingsbuisje kan na enige tijd worden verwijderd. Ook het gesprek met de ouders van Thérèse is beklijvend. Voor wie daaraan mocht twijfelen, ook hier telt elk leven en spreekt  de angst in de ogen van de ouders boekdelen.  We brengen het kind terug over naar de “intensieve zorg”- eenheid en  na het doorgeven van de nodige richtlijnen, verlaten we – laat op de avond - met een bang hart het ziekenhuis. Wat zal de nacht brengen ?

21/10/2012,

Al vroeg op de ochtend zijn enkelen van ons polshoogte gaan nemen. : Thérèse leeft en stelt het beter. Ze werd over de nacht goed verzorgd en de richtlijnen werden nauwgezet opgevolgd. Ze is goed alert en wil drinken. We zijn gematigd optimist.

In de namiddag doen enkelen onder ons de markt van Kara aan. Een welkome afwisseling om de emoties een plaats te geven. Er wordt ook druk overlegd en gepland. Het operatieprogramma van morgen wordt vastgelegd, voorlopig althans, hier weet je nooit. Ook de pas aangekomen Administratief Directeur komt langs. Het blijkt een aangename man met een massa aan eenvoudige en goede ideeën . Een hele geruststelling.

Later in de namiddag en avond lopen we nog even langs in het HME.  Thérèse blijft “stabiel”. Het vochtbeleid wordt wat aangepast en we gaan – toch nog enigszins ongerust – de tweede nacht in.

22/10/2012

Het leven start hier al vroeg in Kara. Nog snel de les van deze ochtend wat voorbereid, maar vannacht zijn dermate veel patiënten opgenomen dat de “soins des plaies “ naar morgen wordt verplaatst.

Thérèse stelt het minder goed. Haar ademhaling is snel, ze hoest aanhoudend en er is terug koorts, ondanks de antibiotica. Mogelijks is er ook een onderliggend longinfectie. Haar darmen lijken het echter wel te doen. In overleg met de dienstdoende arts, wordt het beleid wat aangepast.

Inmiddels starten de activiteiten op het operatiekwartier. Het goed geplande programma valt algauw in duigen. Faouzane, twee en een half jaar oud heeft koorts en is verkouden. Zijn geplande liesbreukingreep wordt dan ook best uitgesteld. Het lijkt België wel. Hopelijk is hij tegen donderdag beter en kunnen we hem vooralsnog helpen.  Dus starten we met twee oude vrouwtjes van – voor zover we konden achterhalen – 70 en 69 jaar oud. Ze komen uit hetzelfde dorp, even buiten Kara, maar spreken een meer “exotisch” dialect.  Onder lokale anesthesie helpen we ze van hun dijbreuk af. De verpleeghulp vertaalt. Ondertussen vordert de arbeid van de 19-jarige zwangere Sambiani helemaal niet, dus keizersnede.  Zolang duurt het hier om het programma helemaal overhoop te halen. Onze eerste jongen wordt geboren, een stevige knaap van 2,5 kg. Moeder en kind stellen het goed.

Een zuigcurettage en enkele elektriciteitspannes later, is er Essodinam, 26 en voor de derde keer zwanger. Ze verloor reeds een kind bij de geboorte en ook nu dreigt het mis te gaan. Gezien de foetale nood is er haast mee gemoeid. Het wordt haar tweede keizersnede. Haar dochter doet het aanvankelijk slecht maar een aspiratiesonde en wat basis reanimatietechnieken doen wonderen.

Door de elektriciteitsonderbrekingen lopen we intussen achter met het steriliseren van het operatiemateriaal. De sterilisator houdt stand maar we kunnen het verbruik amper bijhouden. Eindelijk kunnen we de rest van het programma afwerken. En nog houden de problemen niet op. Micheline dient een baarmoederingreep te ondergaan en heeft ook een recidief littekenbreuk. Voor het eerst is er een probleem bij de inductie van de anesthesie. Ondanks alle zorgvuldige controles en voorzorgsmaatregelen, laat het anesthesietoestel het afweten. Snel en kordaat ingrijpen van onze anesthesisten kan erger voorkomen. Dit is Afrikaanse realiteit. Ons respect voor onze Togolese collega’s voor de omstandigheden waarin ze dag na dag werken, neemt alleen maar toe. Ook chirurgisch is het een hele opdracht. Rond 21.30 uur is de klus geklaard. Nog even langs bij Thérèse. Het tij lijkt nu toch gekeerd. De koorts blijft weg en ze ligt rustig tegen mama aan te slapen. Mama is de laatste drie dagen nog niet van haar zijde geweken. Voor het eerst is er een korte, ontspannen glimlach, wanneer we haar vertellen dat  het de goede richting uitgaat. Nog snel een “lichte” maïspâte met groene Ademé naar binnen gewurmd, de blog opgeladen met ons wedervaren en dan (11.30 u) ons bed in. Morgen dan toch onze les wondzorg om 7. 15 u. Je wordt er wel moe van … ..

Commentaren

Man, man, man, wat maken jullie daar allemaal mee?!
Chapeau voor jullie allemaal om dat allemaal klaar te spelen. Ik kan me voorstellen wat een stress en angsten jullie uitstaan om mensen te verliezen, en wat een vreugd als je ze dan ziet opknappen of er een goeie baby na een moeilijke bevalling of sectio ter wereld komt.
Ik vind het schitterend. Hopelijk kunnen juliie bij mekaar steeds terecht om stoom af te blazen en wat te ontspannen, want het zullen nog spannende dagen worden, zoals de planning eruit ziet.
Ik wens jullie allen nog veel courage voor de laatste dagen!!!
Lieve groeten,
Christel

Gepost door: christel | 24-10-12

Jullie zijn echt niet te schatten ...
Laat het me zo zeggen....VAN ONSCHATBARE WAARDE...RESPECT...!!!
Ik kan me zo voorstellen wat er allemaal gebeurd, ik kan het bijna ruiken en voelen...
Ik wens jullie nog veel succes voor de dagen die jullie nog resten...

Dikke knuf aan iedereen..xxx...
Bon travail et courage..

Gepost door: Heidi | 24-10-12

Wat jullie allemaal meemaken! Voor ons onvoorstelbaar. We leven erg met jullie en de mensen daar mee. Groetjes aan iedereen en tot binnenkort!

Gepost door: Stina, Dieter en Wouter | 24-10-12

Hallo jullie allemaal,

Wat een verhalen...allerlei emoties lopen elkaar voorbij tijdens deze dagen, ervaar ze en neem ze terug mee naar huis. Geef elkaar een schouderklopje, luister en doe je verhaal.
Weerom worden jullie geconfronteerd met de Afrikaanse realiteit en de oplossingen die gevonden moeten worden; "Il n'y pas des problèmes, seulement des solutions!"
Geniet nog van het onverwachte en doe iedereen de hartelike groeten.

Gepost door: Liesbeth | 25-10-12

De commentaren zijn gesloten.