12-03-16

Zaterdag

Voilà, het zit erop.

Vandaag even rondslenteren op de artisanale markt van Lomé met Sylvia(een vlaamse die hier ook een weeshuis leidt) en vanavond de vlieger op.

Bedankt allemaal voor het volgen van onze blog en tot gauw!wink

 

x Paul, Frans, Sas en Carin

 

Ps : Bekijk zeker nog onze laatst geplaatste foto's in album (met ambulance)

11-03-16

Vrijdag

Om 6 uur staan we reeds paraat vermits ons gevraagd werd om nog 2 kindjes te opereren.innocent

Uiteindelijk zijn het er zelfs 3 geworden!

Ondertussen had Carin haar handen vol met "les pansements" van de reeds geopereerden die langskwamen.sealed

Als afscheid openden we onze lingerie en bijouteriewinkel.

Met een bende joelende vroedvrouwen zorgkundigen tot gevolg.

Volgens  Dokter Edem " le syndrome de la mission humanitaire Belge!"

Voor ons vertrek namen we nog afscheid met de gebruikelijke fotosessie.

Als bedankje kregen we een panje met het nieuwe  SOS motiefje.

Na een rit van 7 uur kwamen we in het donker aan in Lomé.

En nu kruipen we ons bed in, slaapwel!

Donderdag

We beginnen zoals gepland aan een splenectomie (wegname van de milt).

Een jonge algemene chirurg van het universitaire ziekenhuis van Kara komt mee assisteren.

Het is zowiezo precisiewerk en zeker omdat er een enorme cyste aan vast zit.

Na 4 uur zorgvuldig vrijmaken wordt er een enorme cyste van 7,800kg (= een Belgische drieling of een Afrikaanse vierling) uitgehaald.

De patiënt had deze aandoening sinds 1993 maar besloot om tot nu toe op ons te wachten.

Nadien voelde de patiënt zich leeg en stond nogal wankel op zijn benen vermoedelijk omdat hij zijn nieuw zwaartepunt nog moest weten te vinden.

Met enige twijfel, door de vermoeidheid, trekken we er 's avonds op uit, de eerste en de laatste keer want morgen vertrekken we richting Lomé.

Te laat maar met een fijn gevoel gaan we een korte nacht tegemoet.

 

 

 

 

09-03-16

Nieuws !!!Wifi is er weer ;-) ;-)

Dag blogvrienden

Hier zijn we dan terug…

Na een paar dagen van afwezigheid proberen we jullie snel op de hoogte te brengen van onze activiteiten in ons Afrikaans(Togolese)dorp.

De Wifi is hier wispelturig ! Voordat ons bericht geschreven is , valt heel de boel weer uit , frustrerend , zeker na een lange werkdag als je enkel nog naar je bed verlangt.

Maar we laten ons niet kennen ! De aanhouder wint!

170 mensen kwamen op consultatie om hopelijk geopereerd te worden. Daarna volgde er een screening van onze Togolese dokters , uiteindelijk bleven er nog een 60-tal gelukkigen over.

Zelfs dit aantal is niet haalbaar maar we proberen uiteraard zoveel mogelijk mensen te helpen.

Maandagmorgen zijn we er vroeg ingevlogen en hebben doorgewerkt tot 22uur met een korte middagpauze.

Onze 4 nieuwe monitors ( zie foto) voor de “salle de réveil” worden continu gebruikt

Het moet gezegd worden , onze Afrikaanse verpleegkundigen en medische staf zijn verdomd snel van begrip, leergierig en zeer professioneel.

Ook de werksfeer is TOP !

Geen gemopper , geen geklaag! Integendeel , de rust zelve met wat muziek en ongelooflijk veel humor

Ook Dr Leyman is helemaal zen

Gelukkig worden we hier door onze” Mamans “zeer goed verzorgd J

Na een portie koude frieten(wegens het late werken ) en taaie kip (poulet bicyclette) kruipen we snel onder ons muskietennet.

 

Dinsdag

We krijgen er niet genoeg van … liesbreuken à volonté ‘

De ene al wat moelijker dan de andere maar alles verloopt perfect.

Een team dat goed op mekaar afgestemd is.

Wanneer we tussendoor een kijkje nemen op de neonatologie doet het ons deugd dat de couveuses goed gebruikt worden.

Gisteren hebben we voorzichtig aangebracht om ’s avonds een lichte maaltijd te voorzien (veel groenten en vers fruit) dit om onze spijsvertering geen geweld aan te doen.

’s Avonds wacht ons een heerlijke koude schotel en een stevige portie vers fruit (ananas en mango), de vitamientjes zijn welkom.

 

 

Woensdag.

Vanmorgen ook bergen vers fruit, een leuke afwisseling met het stokbrood en la vache qui rit.

Sas heeft 2 nachten op rij goed geslapen en dat zullen we geweten hebben, ze is 1 brok energie!

Carin heeft dan ook als een “echte maman” over haar gewaakt (ziektekiemen zijn zo goed als verdwenen).

Frans moeten we af en toe intomen (spraakwaterval) zodat Dokter Leyman zen blijft.

Hoe zalig kan het zijn om te opereren met op de achtergrond een haan die kraait en de kippen die kakelen.

 

 

Donderdag

We beginnen er weer vroeg aan en werken tot 14 u aan één stuk door.

In de voormiddag worden de kindjes geopereerd.

Zo rustig en stil als die zijn , van het prikken van het infuus tot het ontwaken in de “salle de réveil”.

Ook de volwassenen stellen hier geen problemen bij het ontwaken, ze blijven rustig en hebben een hoge pijngrens!

Bij ons middagmaal vernemen we dat onze Frans terug moet verhuizen want de directrice komt op bezoek. Gelukkig voor Frans is de airco gerepareerd.

Het namiddagprogramma loopt op wieltjes.

Vandaag is het operatieprogramma afgewerkt zoals gepland.

We hebben weer pittig doorgewerkt!

Hopelijk kunnen we nu, na een lekkere koude groenteschotel , onze blog aanvullen.

Morgen ….onze laatste dag!

We gaan het voltallig personeel van het ziekenhuis op een ontbijt trakteren en nadien beginnen we aan een grote operatie : miltwegname.

Het zal een rollercoaster van emoties worden bij het afscheid, dat weten we nu al.

Tot snel !

Bonsoir.

 

 

 

 

06-03-16

Zondag 6 maart Dapaong

Na een voortreffelijke nacht, hebben de lokale SOS verantwoordelijken een goedgevuld programma voorzien.

We starten met een rit naar 1 van de familie versterkende programma's in het armste gedeelte van Togo (in the middle of nowhere). Mensen leven hier op een primitieve, traditionele manier. De lemen hutten zijn her en der verspreid over de savanne.

Een statige, knap geklede, oude man (le chef du village) en een groot ontvangstcomité verwelkomen ons zeer hartelijk.

De medische post die we bezoeken, is nog maar 4 maanden geleden opgestart en wordt continu bemand door 3 medisch geschoolden (een verpleger, een vroedvrouw en een zorgkundige).

Met de weinige middelen die ze hebben, verrichten ze hier bewonderenswaardig werk.  RESPECT!

Hier gebeuren bevallingen, consultaties, vaccinaties, kleine traumatologie, ...... .

Ons Sas heeft met haar fototoestel een magnetische aantrekkingskracht op de kleine Afrikaanse medemens ... .

We stellen meerdere doelgerichte vragen te stellen en krijgt hierop zeer concrete antwoorden. Heel confronterend te horen hoe je hier als eerstelijns hulpverlener moet werken. De ontgoocheling en frustratie om patiënten te verliezen komt hier even hard als bij ons ervaren

Als eerbetoon mogen we alle 4 een boompje planten!

Hierna bezoeken we een collège (1ste,2de en 3de middelbaar).  Deze openluchtschool ligt in het midden van de savanne. We zijn onderhand middag en de thermometer duidt 40 °C aan. Geen nood aan een extra truitje of een muts.

Als laatste stuk van het programma bezoeken we het enige kinderziekenhuis in de stad. Dit centrum wordt al jaren succesvol gerund door Franse zusters. Via de "réanimation" waar minstens een twintigtal ernstig zieke kinderen ligt, gaat het naar de "malnutrition". Daar zien we een tweeling ; het blijken een zus en haar twee jaar oudere, chronisch ondervoede broer. Hij heeft een ernstige groeiachterstand ... . Via de hospitalisatie-afdeling gaat het naar de neonatologie. Hier is de levensvatbare grens 1 kg of een zwangerschapsduur van tenminste 7 maand. Voor wie dit weinig zegt : bij ons ligt de grens op 25 weken zwngerschapsduur.... .

Na een rijkelijke couscous met pintade (= parelhoen), gaat het met een rotvaart terug naar Kara, deze keer met airco. Heerlijk !

Na een heerlijke douche, een fris drankje (of vers koffietje) op het buitenterras en een sessie "hoe krijg ik die verdomde foto's op de blog", is het weer tijd voor een overheerlijk avondmaal.

 

 

 

 

 

 

05-03-16

Zaterdag 5 maart

Na het ontbijt vliegen we er nog even in om nog 2 kindjes te opereren, een liesbreuk en een navelbreuk.

We moeten ons haasten om na het middagmaal onze zak te pakken om een nacht te gaan doorbrengen in het sos kinderdorp van Dapaong. Na een hobbelige en zeer warme rit (40°) van 3 uur in een autobusje zonder airco waar ons drinkwater warmer wordt dan ons dagelijks douchewater komen we uitgewaaid aan. Afrikaanse airco is rijden met de ramen open.cry

 

TOGO VERVOLG  5 MAART 2016 043.JPGOf gewoon op het dak het land doorkruisen!smile

 

 

 

 

TOGO VERVOLG  5 MAART 2016 148.JPGEn nu gaan wij slapen, we zijn stikkapot, de dames hokken voor de verandering weer samen.  Tot de volgende.tongue-out

FOTO équipe

Missie Togo 2016 482.JPG

Vrijdag maandag

Vrijdag 4 maart:

Veel goede voornemens maar weinig doorzettingsvermogen om toch dat uurtje vroeger op te staan om van de “heerlijk frisse” ochtendzon te genieten met een tasje verse koffie op het bordes.

Voor de ingewijden: dubbel genieten!

Gelukkig wordt onze dagindeling via Whatsapp vlotjes gecoacht door onze” verantwoordelijke” reisleidster die zich intussen  ontpopte tot een ware slavendrijfster.  DANK U KIM NIEMANS! J Vandaag startte de dag meteen heftig met een maagingreep waarbij een maagtumor werd verwijderd.  Een hele onderneming voor het hele team vooral omdat de lichaamsbouw van de patiënt in niets moest onderdoen voor die van de gemiddelde Belg.

Ook nu blijkt de kwaliteit van het lokale team zo te zijn gegroeid dat deze ingrepen echt wel mogelijk zijn.

En dan … liesbreuken .   Deze keer worden de patiënten door Michel en Athanase  geopereerd onder het alziend oog van Professor Leyman J

Na een zeer geslaagde dag vol enthousiasme, vaten humor , veel Afrikaanse muziek (Saskia kan eindelijk, na een spoedcursus van Patrick,  een bluetooth connectie maken) en de fantastisch goede postoperatieve  zorg van ons Carin zijn we nu een hecht team.

Deze avond hebben we jullie eindelijk kunnen verwelkomen op onze blog en kan ons spoor gevolgd worden.

Bonsoir tout le monde!

Morgen vertrekken we op missie naar  Dapaong (grens Burkina Faso).

Mogelijks geen internet.

Wordt vervolgd…

 

04-03-16

2de vervolg

Donderdag 3 maart:

Het wordt een gewoonte opstaan om 6 uur.

Bij aankomst in de "salle de réveil" wacht er ons een delegatie van personeel op vermits ze onze belofte niet vergeten zijn.  Onze brillenwinkel meegebracht vanuit België doet het fantastisch.  Op een hik en een flik zijn we uitverkocht.cool Dus hou jullie leesbrilletjes bij!

Het is een waanzinnig gevoel hoe dankbaar, geduldig en warm deze mensen zijn ondanks het ontbreken van enige luxe .

Op het programma van vandaag staan meerdere open liesbreuken à l'africaine (gigantische)

Door nog een bijkomende urgentie (vaginale scheur na bevalling) wordt het uiteindelijk een dikke 12-uren dag.sealed

Na 4 dagen eindelijk 3 minuten wifi die onmiddellijk gemonopoliseerd werden door Sas.yell

We kruipen te laat in ons bed om toch nog even van mekaars gezelschap te genieten.

 

 

 

vervolg

Woensdag 2 maart:

De ochtendstond heeft goud in de mond, bij ons liepen er reuze grote rode mieren in het rond.

Douchen met koud water daar word je snel wakker van.

Na een vroeg ontbijt stappen we door het kinderdorp richting ziekenhuis waar de kinderen uitgelaten op ons toegelopen komen.

De eerste werkdag is wat onwennig.  Nieuwe mensen ontmoeten, andere gewoonten leren kennen... het is allemaal wat onwezenlijk.

Het doet ons deugd om te zien dat 10 jaar missie zeker zijn vruchten heeft afgeworpen.

Tegen 20 uur kuisen we ons schup af.

Een heerlijke koude schotel staat op ons te wachten.

Vermits de airco van Sas niet hersteld iscry verhuist Sas naar de kamer van Frans. Frans op zijn beurt wordt verbannen naar de Vip kamer.

Gelukkig slaapt  ze nu eens door, wij allemaal blij!wink

 

 

vrijdag 4 maart

Even een update van de week vermits we nu pas enige connectie hebben.

Dinsdag 1 maart: na een autorit van een kleine 7 uur met ontzettend veel invloeden worden we warm onthaald in Kara.

Ook al is het lang geleden dat we gegeten hebben, beginnen we toch ijverig en positief maar vooral uitgeput al het medische materiaal een plaats te geven.

Tegen de late avond heeft maman Germaine voor ons gekookt: een pikante kipschotel met rijst.

Moe maar voldaan kruipen we ons bed in maar niet voor lang.  Dokter Leyman was zo vriendelijk om onze muskietnetten aan het plafond te installeren.  Hiervoor moest hij acrobatische toeren uithalen, met als gevolg: het bed van Carin is doorgezakt.  Dit wordt opgelost met een stapel boeken maar echt comfortabel is het niet.

Jammer genoeg geeft nadien de airco van Sas de brui eraan.  Slapen met 34° graden blijkt onmogelijk.(voor Sas dan toch)smile

Dus Sas weer mee op de kamer van Carin.  Gieren van het lachen want ondanks de vermoeidheid verplaatsen we midden in de nacht de matras en hangen we het muskietennet nogmaals aan het plafond. Slaap zacht.